Kombajn Massey-Ferguson 23 ('92) był produkowany na początku lat 90. i reprezentował standardowe podejście do zbioru zbóż stosowane w tym okresie. Model ten łączył sprawdzone rozwiązania mechaniczne z prostą obsługą, co czyniło go odpowiednim dla gospodarstw o umiarkowanych potrzebach produkcyjnych.
Massey-Ferguson 23 ('92) wpisywał się w segment kombajnów średniej wielkości, stanowiąc rozwinięcie wcześniejszych konstrukcji producenta. Jego budowa bazowała na tradycyjnych rozwiązaniach mechanicznych, bez zaawansowanych systemów automatyzacji czy elektronicznego sterowania, charakterystycznych dla nowszych modeli. Kombajn ten był przeznaczony do pracy na polach o umiarkowanej powierzchni, łącząc prostotę konstrukcji z niezawodnością.
Model MF 23 ('92) służył przede wszystkim do zbioru zbóż, takich jak pszenica, jęczmień czy owies. Jego konstrukcja umożliwiała efektywną pracę na polach średniej wielkości, gdzie wymagana była uniwersalność i niezawodność. Kombajn ten mógł być wykorzystywany zarówno w gospodarstwach indywidualnych, jak i w usługach żniwnych, gdzie liczyła się prostota obsługi oraz łatwość konserwacji.
Massey-Ferguson 23 ('92) wyposażony był w klasyczny układ omłotu i separacji, oparty na bębnie młócącym i sitach czyszczących, co zapewniało skuteczne oddzielanie ziarna od plew i słomy. Sterowanie kombajnem było mechaniczne i hydrauliczne, bez rozbudowanych systemów automatyki, co ułatwiało jego obsługę i serwisowanie. Rozładunek ziarna odbywał się za pomocą standardowego żmijkowego systemu, umożliwiającego szybkie opróżnianie zbiornika na ziarno.
Kombajn Massey-Ferguson 23 ('92) był odpowiedni dla gospodarstw, które poszukiwały sprawdzonej i prostej w obsłudze maszyny do zbioru zbóż bez potrzeby zaawansowanych funkcji elektronicznych. Jego konstrukcja i wyposażenie odpowiadały wymaganiom gospodarstw o umiarkowanych powierzchniach upraw, gdzie liczyła się niezawodność i łatwość utrzymania. Wybór tego modelu mógł być także podyktowany dostępnością serwisu i części zamiennych w regionie oraz preferencjami użytkowników ceniących klasyczne rozwiązania techniczne.
| Ogólne dane o kombajnie Massey-Ferguson 23 ('92) | |
|---|---|
| Marka (producent) | Massey-Ferguson |
| Model kombajnu | 23 ('92) |
| Inne wersje modelu 23 w nawiasie rocznik | |
| Lata produkcji | od 1992 do 1996 r. |
| Opinie | Opinie o Massey-Ferguson 23 ('92) Nowe! |
| Porównywarka | Porównaj kombajn Nowe! |
| Pytania na forum o Massey-Ferguson 23 ('92) | Pytania - forum dotyczące modelu Massey-Ferguson 23 ('92) Nowe! |
| Parametry techniczne | Wartość |
|---|---|
| Producent silnika | Valmet Corporation |
| Typ silnika (model, wersja) | 420 DS |
| Pojemność skokowa | 4400 cm3 (4,4 l.) |
| Liczba cylindrów | 4 |
| Turbina / turbodoładowanie | tak |
| Moc znamionowa (kW/KM) | 74 kW / 100 KM |
| Pojemność zbiornika paliwa | 200 l. |
| Zbiornik AdBlue | brak |
| Parametry zespołu żniwnego w Massey-Ferguson 23 ('92) | Wartość |
|---|---|
| Szerokość robocza zespołu żniwnego | 345 cm |
| Automatyczna kontrola położenia wysokości hedera | nie |
| Przechylanie boczne (przechylanie hedera na boki) | nie |
| Wyrównanie pochylenia wzdłużnego / poprzecznego | nie |
| Średnica nagarniacza | 105 cm |
| Regulacja prędkości nagarniacza | silnik elektryczny |
| Odwracanie kierunku pracy hedera (rewers) | elektryczny |
| Parametry zespołu młucącego w Massey-Ferguson 23 ('92) | Wartość |
|---|---|
| Średnica bębna zespołu młucącego | 50 cm |
| Szerokość bębna zespołu młucącego | 111 cm |
| Parametry wytrzęsaczy w Massey-Ferguson 23 ('92) | Wartość |
|---|---|
| Liczba wytrzęsaczy | 4 wytrzęsacze |
| Powierzchnia separacji wytrzęsaczy | 4,6 m2 |
| Długość wytrzęsacza | 410 cm |
| Sita w Massey-Ferguson 23 ('92) | Wartość |
|---|---|
| Powierzchnia sita wstępnego | b.d. |
| Powierzchnia sita dokładnego (dolnego) | 1,33 m2 |
| Całkowity obszar przesiewania powierzchnia zespołu przesiewowego objęta działaniem wentylatora | 3,4 m2 |
| Rodzaj dolnego sita | zmienne |
| Wydajność pracy Massey-Ferguson 23 ('92) | Wartość |
|---|---|
| Wydajność rozładunku | b.d. |
| Pojemność zbiornika na ziarno | b.d. |
| Prędkość maksymalna | 25 km/h |
| Wskaźnik utraty ziarna | nie |
| Parametry przekładni w Massey-Ferguson 23 ('92) | Wartość |
|---|---|
| Przekładnia | przekładnia mechaniczna |
| Liczba biegów do przodu | 3 |
| Hamulce w Massey-Ferguson 23 ('92) | Wartość |
|---|---|
| Hamulce | mechaniczne |
| Wymiary | Wartość |
|---|---|
| Długość całkowita (z hederem) | 8,5 m |
| Szerokość całkowita (z hederem) | 3,35 m |
| Szerokość bez hedera | 3 m |
| Wysokość całkowita (z kabiną) | 3,5 m |
| Całkowita masa (z kabiną) | 6000 kg |
| Opony na koła napędowe (przód) | 18,4R34 |
| Opony na koła skrętne (tył) | 12,4R20 |
| Dane | Wartość |
|---|---|
| Klimatyzacja | nie |
| Ogrzewanie | tak |
Ten kombajn był przeznaczony przede wszystkim do zbioru zbóż, czyli typowych upraw zbożowych prowadzonych w warunkach polowych. W praktyce chodziło o ziarno zbierane na standardowych łanach, bez specjalistycznych wymagań właściwych dla maszyn wyspecjalizowanych w bardzo dużej wydajności.
Najlepiej odnajdywał się w warunkach umiarkowanie równych i niezbyt ciężkich, gdzie można było prowadzić zbiór bez dużych strat i bez ciągłego przeciążania układu omłotowego. Przy bardziej wymagającym łanie, na przykład przy dużym zachwaszczeniu, wylegnięciu lub nierównomiernym dojrzewaniu, jego możliwości były już bardziej ograniczone.
Massey-Ferguson 23 najlepiej pasował do gospodarstw małych i średnich, które potrzebowały własnego kombajnu do sezonowego zbioru zbóż. Taki model zwykle wybierano tam, gdzie liczyła się prostsza organizacja żniw i praca na areałach niewymagających bardzo dużej wydajności dziennej.
W większych gospodarstwach mógł pełnić rolę maszyny uzupełniającej, ale jego charakter wskazywał raczej na użytkowanie w gospodarstwach o umiarkowanej skali produkcji. Był to typ kombajnu, który miał obsłużyć podstawowe potrzeby żniwne bez wchodzenia w klasę dużych maszyn usługowych.
W typowym gospodarstwie był to raczej kombajn główny, jeśli areał nie był zbyt duży i nie wymagano bardzo wysokiej przepustowości. Dla wielu użytkowników taka maszyna stanowiła podstawowe narzędzie do własnego zbioru zbóż w sezonie.
W większych gospodarstwach mógł jednak pełnić funkcję pomocniczą, zwłaszcza jako wsparcie w okresach spiętrzenia prac albo do obsługi mniej wymagających pól. O tym, jaką rolę faktycznie pełnił, decydowała przede wszystkim skala gospodarstwa i tempo, w jakim trzeba było wykonać żniwa.
Współpracował przede wszystkim z hederem zbożowym przeznaczonym do zbioru zbóż i podobnych roślin. To właśnie taki osprzęt był podstawą pracy tego typu kombajnu i odpowiadał jego klasie technicznej.
Jeżeli egzemplarz był odpowiednio wyposażony, mógł pracować także z przystawkami dostosowanymi do konkretnych upraw, ale ich dobór zależał od wersji i wyposażenia danego kombajnu. Bez potwierdzenia konkretnej konfiguracji nie należy zakładać pełnej zgodności z każdą przystawką spotykaną w tej klasie maszyn.
W trudniejszych warunkach ograniczeniem była przede wszystkim mniejsza tolerancja na duże obciążenie łanu i nierównomierny materiał żniwny. Przy wylegniętym zbożu, dużej wilgotności albo zapchanym łanie taki kombajn wymagał wolniejszej jazdy i większej uwagi operatora.
W praktyce użytkownicy zwracali też uwagę, że przy cięższych warunkach szybciej ujawniały się ograniczenia związane z przepustowością i koniecznością dokładniejszej regulacji ustawień. To nie była maszyna stworzona do bardzo agresywnego zbioru w trudnym materiale, tylko do spokojniejszej, kontrolowanej pracy.
Przede wszystkim był to kombajn do zbioru zbóż. Taki był jego podstawowy profil pracy i do tego typu upraw był dobierany najczęściej.
Możliwość zbioru innych roślin zależała od zastosowanego osprzętu i warunków uprawy, ale nie był to model kojarzony z szerokim zakresem specjalistycznych zastosowań. Jeśli pracował poza zbożami, to zwykle w ramach prostszych, podobnych technologicznie zbiorów, a nie jako maszyna wyspecjalizowana w wielu różnych uprawach.
Na tle innych kombajnów z tego okresu wyróżniał się przede wszystkim konstrukcją typową dla mniejszych maszyn z prostszym układem omłotowym i czyszczącym. Taki układ był nastawiony na sprawną obsługę podstawowych zbiorów, bez rozbudowy charakterystycznej dla większych kombajnów.
Jego cechą była raczej funkcjonalność niż zaawansowanie technologiczne. W praktyce oznaczało to rozwiązania znane z ówczesnych kombajnów tej klasy: prostszy dostęp do obsługi, mniej skomplikowaną budowę i układ dostosowany do pracy w gospodarstwach o umiarkowanej skali.
Po kilku sezonach użytkownicy zwykle zwracali uwagę na stan elementów roboczych, takich jak pasy, łożyska, łańcuchy, sita i podzespoły układu omłotowego. W maszynie tej klasy regularna kontrola tych części miała duże znaczenie dla utrzymania stabilnej pracy w sezonie.
Istotna była też ogólna kondycja mechaniczna kombajnu, zwłaszcza w egzemplarzach pracujących intensywnie przez wiele lat. W praktyce liczyły się przede wszystkim zużycie eksploatacyjne, szczelność układów i to, czy maszyna była odpowiednio serwisowana między sezonami.
W przypadku takiego kombajnu części eksploatacyjne były zazwyczaj łatwiejsze do dobrania niż elementy rzadkie lub typowo modelowe, bo wiele z nich miało charakter standardowy albo było wspólnych dla maszyn z podobnego okresu. Dotyczyło to zwłaszcza podstawowych materiałów zużywalnych.
Trudniej mogło być z elementami specyficznymi dla konkretnej wersji lub z częściami mniej popularnymi po wielu latach od produkcji. Dlatego przy zakupie części ważne było porównanie numerów, wymiarów i zgodności z konkretnym egzemplarzem, a nie tylko z nazwą modelu.
Największe znaczenie miały ustawienia i konstrukcja układu omłotowego oraz skuteczność czyszczenia na sitach i wentylatorze. To właśnie te elementy decydowały o tym, czy ziarno było dobrze oddzielone od plew i zanieczyszczeń.
W praktyce ważna była też możliwość prawidłowej regulacji maszyny do warunków łanu. Przy dobrze dobranych ustawieniach kombajn mógł utrzymać przyzwoitą jakość omłotu i czystszą próbkę ziarna, ale w trudnym materiale efekt zależał już mocno od doświadczenia operatora.
Był przeznaczony do żniw, czyli przede wszystkim do zbioru zbóż z pola. To była jego podstawowa i najważniejsza praca polowa.
W zależności od wyposażenia i warunków mógł być wykorzystywany także przy innych prostych zbiorach roślin uprawnych, ale nie zmieniało to jego głównego przeznaczenia. W gospodarstwie pełnił funkcję maszyny do sezonowego zbioru plonu z łanu.
Był odpowiednim wyborem dla gospodarstwa, które potrzebowało własnego kombajnu do regularnego zbioru zbóż, ale nie wymagało dużej maszyny o bardzo wysokiej wydajności. Najczęściej chodziło o gospodarstwa małe i średnie, prowadzące żniwa na umiarkowanej powierzchni.
W takich warunkach ważniejsza była prostsza organizacja pracy i możliwość wykonania zbioru własnymi siłami niż maksymalna przepustowość. Jeśli areał był większy albo okno pogodowe bardzo krótkie, ten model mógł być już zbyt mały jako jedyna maszyna do żniw.
Mógł pełnić funkcję podstawowej maszyny do zbioru w gospodarstwie, czyli przejąć główny ciężar żniw na polach zbożowych. W mniejszych gospodarstwach to właśnie taka rola była dla niego najbardziej typowa.
W większej organizacji zbiorów mógł też działać jako wsparcie, na przykład do odciążenia głównego kombajnu albo do pracy na mniejszych, bardziej rozproszonych działkach. Jego miejsce w organizacji żniw zależało więc głównie od skali produkcji i tempa prac.
Podstawowo współpracował z hederem zbożowym, czyli osprzętem do zbioru zbóż i podobnych roślin. To był najważniejszy i najbardziej typowy element współpracujący z tym kombajnem.
Inne maszyny lub przystawki mogły być stosowane tylko wtedy, gdy odpowiadały wyposażeniu konkretnego egzemplarza i były zgodne z jego układem napędu oraz mocowaniem. Bez danych o wersji nie da się bezpiecznie przypisać mu pełnej zgodności z każdym osprzętem spotykanym na rynku.
Najbardziej wymagające były warunki, w których łan był wilgotny, wylegnięty, nierówny albo mocno zachwaszczony. W takich sytuacjach kombajn musiał pracować ostrożniej, a ryzyko spadku jakości omłotu i czyszczenia było większe.
Trudne były też pola o zmiennym plonie i sytuacje, w których materiał trafiał do maszyny nierównomiernie. Dla tego modelu oznaczało to większe obciążenie układu roboczego i konieczność częstszej korekty ustawień podczas pracy.