| Ogólne dane o kombajnie John Deere Z 2058 | |
|---|---|
| Marka (producent) | John Deere |
| Model kombajnu | Z 2058 |
| Lata produkcji | od 1992 do 1997 r. |
| Opinie | Opinie o John Deere Z 2058 Nowe! |
| Porównywarka | Porównaj kombajn Nowe! |
| Pytania na forum o John Deere Z 2058 | Pytania - forum dotyczące modelu John Deere Z 2058 Nowe! |
| Parametry techniczne | Wartość |
|---|---|
| Producent silnika | John Deere |
| Typ silnika (model, wersja) | PowerTECH PVX 6076A |
| Pojemność skokowa | 7640 cm3 (7,6 l.) |
| Liczba cylindrów | 6 |
| Turbina / turbodoładowanie | tak |
| Moc znamionowa (kW/KM) | 169 kW / 230 KM |
| Pojemność zbiornika paliwa | 450 l. |
| Zbiornik AdBlue | brak |
| Parametry zespołu żniwnego w John Deere Z 2058 | Wartość |
|---|---|
| Szerokość robocza zespołu żniwnego | 485 cm |
| Inne szerokości | 425 – 610 cm |
| Automatyczna kontrola położenia wysokości hedera | nie |
| Przechylanie boczne (przechylanie hedera na boki) | nie |
| Wyrównanie pochylenia wzdłużnego / poprzecznego | nie |
| Średnica nagarniacza | 110 cm |
| Regulacja prędkości nagarniacza | silnik elektryczny |
| Odwracanie kierunku pracy hedera (rewers) | hydrauliczny |
| Parametry zespołu młucącego w John Deere Z 2058 | Wartość |
|---|---|
| Średnica bębna zespołu młucącego | 66 cm |
| Szerokość bębna zespołu młucącego | 140 cm |
| Drugi bęben młucący | tak |
| Średnica drugiego bębna | 40 cm |
| Parametry wytrzęsaczy w John Deere Z 2058 | Wartość |
|---|---|
| Liczba wytrzęsaczy | 5 wytrzęsaczy |
| Powierzchnia separacji wytrzęsaczy | 6,4 m2 |
| Długość wytrzęsacza | 460 cm |
| Sita w John Deere Z 2058 | Wartość |
|---|---|
| Powierzchnia sita wstępnego | b.d. |
| Powierzchnia sita dokładnego (dolnego) | 2,08 m2 |
| Całkowity obszar przesiewania powierzchnia zespołu przesiewowego objęta działaniem wentylatora | 4,84 m2 |
| Rodzaj dolnego sita | nastawne |
| Wydajność pracy John Deere Z 2058 | Wartość |
|---|---|
| Wydajność rozładunku | b.d. |
| Pojemność zbiornika na ziarno | b.d. |
| Prędkość maksymalna | 25 km/h |
| Wskaźnik utraty ziarna | tak |
| Parametry przekładni w John Deere Z 2058 | Wartość |
|---|---|
| Przekładnia | przekładnia hydrauliczna |
| Liczba biegów do przodu | 3 |
| Hamulce w John Deere Z 2058 | Wartość |
|---|---|
| Hamulce | hydrauliczne, tarczowe |
| Wymiary | Wartość |
|---|---|
| Długość całkowita (z hederem) | 10,93 m |
| Szerokość całkowita (z hederem) | 5,27 m |
| Szerokość bez hedera | 3,5 m |
| Wysokość całkowita (z kabiną) | 3,91 m |
| Całkowita masa (z kabiną) | 12350 kg |
| Masa bez hedera | 11081 kg |
| Opony na koła napędowe (przód) | 620/75R34 |
| Opony na koła skrętne (tył) | 14,90-24 |
| Alternatywne rozmiary opon na przód | 30,5-32 |
| Alternatywne rozmiary opon na tył | 400/55-22,5 |
| Dane | Wartość |
|---|---|
| Klimatyzacja | tak |
| Ogrzewanie | tak |
W praktyce polowej taki kombajn był przeznaczony przede wszystkim do zbioru zbóż, czyli upraw najczęściej koszonych w czasie żniw. W zależności od wyposażenia i warunków mógł też pracować przy zbiorze innych roślin ziarniastych, jeżeli zastosowano odpowiedni heder lub adapter.
Zakres upraw zawsze zależał od konkretnej konfiguracji maszyny i od tego, czy dany osprzęt był dostępny dla tej wersji. Nie należy zakładać, że każdy egzemplarz był przygotowany do wszystkich typów zbioru, bo w kombajnach tej klasy decydowały o tym przede wszystkim heder, układ omłotowy i warunki polowe.
John Deere Z 2058 był raczej maszyną do gospodarstw o umiarkowanej skali zbioru, a nie typowym kombajnem do bardzo dużych areałów. Tego typu model zwykle wybierano tam, gdzie liczyła się samodzielna obsługa żniw bez potrzeby sięgania po większą, bardziej wydajną maszynę.
W praktyce mógł pasować zarówno do mniejszych, jak i średnich gospodarstw, ale jego przydatność zależała od powierzchni zbóż, organizacji pracy i oczekiwanej wydajności. Przy większych areałach ważne stawało się tempo zbioru, szerokość hedera i warunki, w jakich kombajn miał pracować.
Pełnił rolę głównej maszyny do zbioru ziarna, zastępując pracę kilku prostszych maszyn żniwnych i ograniczając potrzebę ręcznego zbioru. W gospodarstwie był więc centralnym elementem sezonu żniwnego, bo wykonywał koszenie, omłot i oddzielenie ziarna od reszty materiału.
W porównaniu z maszynami pomocniczymi, takimi jak przyczepy, środki transportu czy sprzęt do dalszej obróbki plonu, kombajn odpowiadał za podstawowy etap pozyskania ziarna z pola. Jego znaczenie wynikało z tego, że to od niego zależało tempo rozpoczęcia i zakończenia żniw.
Współpracował z hederem zbożowym przeznaczonym do podstawowego zbioru zbóż, a w zależności od wersji i rynku mógł być też zestawiany z adapterami do innych upraw. Dokładny zakres kompatybilności zależał jednak od konkretnej konfiguracji maszyny oraz wyposażenia dostępnego dla tej odmiany.
Bez potwierdzenia w dokumentacji nie warto przypisywać mu wszystkich możliwych adapterów stosowanych w kombajnach John Deere. W takich maszynach kluczowe były mocowanie, napęd, układ podawania i dopasowanie do danego typu rośliny, dlatego zgodność trzeba odnosić do konkretnego egzemplarza.
Przy wyborze takiego kombajnu najczęściej brano pod uwagę wydajność roboczą, szerokość hedera, warunki terenowe i to, jak maszyna radzi sobie przy większym plonie lub wilgotniejszym materiale. Ograniczeniem mogła być też mniejsza rezerwa przepustowości w porównaniu z większymi kombajnami z wyższej klasy.
W praktyce ważne były również dostępność części, stan konkretnego egzemplarza i stopień zużycia podzespołów omłotowych. W starszych kombajnach to właśnie kondycja techniczna często decydowała bardziej o realnej przydatności do żniw niż sama nazwa modelu.
Najbardziej naturalnym zastosowaniem były zboża, bo do tego typu zbioru taki kombajn był zasadniczo projektowany. W innych uprawach mógł pracować tylko wtedy, gdy pozwalało na to wyposażenie i zastosowany osprzęt, a także gdy warunki zbioru nie wykraczały poza możliwości maszyny.
Nie należy zakładać, że każdy egzemplarz był równie dobrze przygotowany do różnych roślin. W praktyce o przydatności do innych upraw decydowały szczegóły konstrukcyjne hedera, ustawienia układu omłotowego i to, czy producent przewidywał takie zastosowanie dla danej wersji.
Bez dokumentacji konkretnej wersji trudno wskazać jedno rozwiązanie, które można by bezpiecznie uznać za wyróżnik tego modelu na tle całej serii. W kombajnach tej klasy różnice zwykle dotyczyły układu omłotowego, sposobu separacji ziarna, pojemności zbiornika i wyposażenia kabiny lub sterowania.
Jeżeli porównuje się go z innymi modelami zbliżonej klasy, najważniejsze są różnice w przepustowości, zakresie wyposażenia i przeznaczeniu do określonych warunków pracy. Sama nazwa serii nie wystarcza, by przypisać mu konkretne rozwiązanie techniczne bez potwierdzenia dla tego egzemplarza.
Najczęściej pojawiają się pytania o ustawienie młocarni, straty ziarna, pracę w trudniejszym materiale oraz o to, jak maszyna zachowuje się przy różnej wilgotności i wydajności plonu. Użytkownicy często pytają też o dostępność części i o stan podzespołów, bo w starszych kombajnach ma to duże znaczenie dla codziennej pracy.
W praktyce ważne są również kwestie obsługi po sezonie, regulacji sit, napędu i ogólnej kondycji układu żniwnego. To właśnie te elementy najczęściej decydują o tym, czy kombajn pracuje stabilnie i czy nadaje się do dalszej eksploatacji bez większych przestojów.
Przy ustawianiu takiego kombajnu zwracano uwagę przede wszystkim na prędkość bębna lub elementów omłotowych, szczelinę klepiska, ustawienie sit i nawiewu. Te regulacje trzeba było dopasować do gatunku zboża, stopnia dojrzałości, wilgotności słomy i ilości zanieczyszczeń w materiale.
W praktyce ważne było też dostosowanie pracy hedera i tempa jazdy do warunków na polu. Zbyt agresywne ustawienie mogło zwiększać straty lub uszkodzenia ziarna, a zbyt zachowawcze obniżało płynność zbioru, dlatego ustawienia zwykle korygowano w trakcie pracy.
Różnice między nim a innymi modelami zbliżonej klasy zwykle dotyczyły wydajności, wyposażenia i szczegółów układu omłotowego. W tej grupie kombajnów nawet niewielkie zmiany w szerokości hedera, pojemności zbiornika czy sposobie separacji materiału mogły wyraźnie wpływać na sposób pracy.
Bez porównania z konkretnym modelem nie da się rzetelnie wskazać jednej cechy, która zawsze go odróżniała. W praktyce należało patrzeć na wersję wyposażenia, rynek, na który trafiła maszyna, oraz na to, czy porównujemy go z modelem niższym, wyższym, czy tylko zbliżonym rocznikowo.
Był przede wszystkim przeznaczony do zbioru zbóż, czyli podstawowych prac żniwnych wykonywanych w sezonie letnim. Jego zadaniem było skoszenie łanu, omłot i oddzielenie ziarna od słomy oraz plew w jednym przejeździe.
W zależności od wyposażenia mógł być używany także przy innych roślinach ziarniastych, ale to zboża stanowiły jego naturalne i najpewniejsze zastosowanie. Właśnie pod taki rodzaj pracy dobiera się zwykle heder, ustawienia omłotu i parametry czyszczenia.
Mógł być odpowiednim wyborem dla gospodarstwa, które potrzebowało własnego kombajnu do zbioru zbóż, ale nie wymagało maszyny z najwyższej klasy wydajności. Taki model zwykle pasował do gospodarstw, w których ważna była samodzielność w żniwach i umiarkowana skala prac.
Ostatecznie decydowała powierzchnia upraw, rozdrobnienie pól i to, jak szybko trzeba było zebrać plon w krótkim oknie pogodowym. Jeśli gospodarstwo miało większe areały albo bardzo intensywny sezon żniwny, bardziej istotna stawała się przepustowość i tempo pracy kombajnu.
W sezonie żniwnym pełnił funkcję podstawowej maszyny zbiorczej, która przejmowała najważniejszy etap pracy w polu. To on odpowiadał za zebranie plonu z łanu i przygotowanie ziarna do dalszego transportu lub magazynowania.
W praktyce od jego sprawności zależało tempo całych żniw, bo opóźnienia w pracy kombajnu natychmiast wpływały na organizację transportu, odbiór ziarna i kolejne przejazdy na polu. Dlatego jego rola była centralna, nawet jeśli w gospodarstwie pracowały też inne maszyny pomocnicze.
Podczas zbioru współpracował przede wszystkim z hederem oraz z osprzętem wynikającym z rodzaju uprawy i wersji wyposażenia. W praktyce chodziło też o środki transportu do odbioru ziarna, bo kombajn musiał na bieżąco opróżniać zbiornik i przekazywać plon dalej.
Nie można jednak zakładać pełnej kompatybilności z każdym osprzętem używanym w kombajnach John Deere. O tym decydowały mocowania, napędy, układ podawania i konkretna konfiguracja maszyny, więc zgodność trzeba odnosić do danego egzemplarza i jego dokumentacji.
Najbardziej wymagające były warunki z wilgotnym, nierównomiernym lub bardzo gęstym łanem, a także pola o nierównej powierzchni. W takich sytuacjach kombajn musiał jednocześnie utrzymać równy przepływ materiału, ograniczać straty i dobrze czyścić ziarno.
Trudniejsze były też żniwa prowadzone przy zmiennej pogodzie, gdy materiał szybko zmieniał swoją wilgotność i zachowanie w maszynie. W starszych kombajnach duże znaczenie miały wtedy właściwe ustawienia i bieżąca kontrola pracy, bo to one decydowały o stabilności zbioru.