| Ogólne dane o kombajnie Dronningborg D 2600 | |
|---|---|
| Marka (producent) | Dronningborg |
| Model kombajnu | D 2600 |
| Lata produkcji | od 1975 do 1979 r. |
| Opinie | Opinie o Dronningborg D 2600 Nowe! |
| Porównywarka | Porównaj kombajn Nowe! |
| Pytania na forum o Dronningborg D 2600 | Pytania - forum dotyczące modelu Dronningborg D 2600 Nowe! |
| Parametry techniczne | Wartość |
|---|---|
| Producent silnika | Perkins |
| Typ silnika (model, wersja) | V8.540 |
| Pojemność skokowa | 8849 cm3 (8,8 l.) |
| Liczba cylindrów | 8 |
| Turbina / turbodoładowanie | nie |
| Moc znamionowa (kW/KM) | 151 kW / 206 KM |
| Pojemność zbiornika paliwa | 300 l. |
| Zbiornik AdBlue | brak |
| Parametry zespołu żniwnego w Dronningborg D 2600 | Wartość |
|---|---|
| Szerokość robocza zespołu żniwnego | 555 cm |
| Inne szerokości | 494 – 677 cm |
| Automatyczna kontrola położenia wysokości hedera | nie |
| Przechylanie boczne (przechylanie hedera na boki) | nie |
| Wyrównanie pochylenia wzdłużnego / poprzecznego | nie |
| Regulacja prędkości nagarniacza | układ hydrauliczny |
| Odwracanie kierunku pracy hedera (rewers) | hydrauliczny |
| Parametry zespołu młucącego w Dronningborg D 2600 | Wartość |
|---|---|
| Średnica bębna zespołu młucącego | 57,5 cm |
| Szerokość bębna zespołu młucącego | 140 cm |
| Parametry wytrzęsaczy w Dronningborg D 2600 | Wartość |
|---|---|
| Liczba wytrzęsaczy | 5 wytrzęsaczy |
| Powierzchnia separacji wytrzęsaczy | 5,7 m2 |
| Długość wytrzęsacza | 406 cm |
| Sita w Dronningborg D 2600 | Wartość |
|---|---|
| Powierzchnia sita wstępnego | b.d. |
| Powierzchnia sita dokładnego (dolnego) | 1,7 m2 |
| Całkowity obszar przesiewania powierzchnia zespołu przesiewowego objęta działaniem wentylatora | 4,2 m2 |
| Rodzaj dolnego sita | zmienne |
| Wydajność pracy Dronningborg D 2600 | Wartość |
|---|---|
| Wydajność rozładunku | b.d. |
| Pojemność zbiornika na ziarno | b.d. |
| Prędkość maksymalna | 22 km/h |
| Wskaźnik utraty ziarna | nie |
| Parametry przekładni w Dronningborg D 2600 | Wartość |
|---|---|
| Przekładnia | przekładnia hydrauliczna |
| Liczba biegów do przodu | 2 |
| Hamulce w Dronningborg D 2600 | Wartość |
|---|---|
| Hamulce | mechaniczne, tarczowe |
| Wymiary | Wartość |
|---|---|
| Długość całkowita (z hederem) | 11,85 m |
| Szerokość całkowita (z hederem) | 6,09 m |
| Szerokość bez hedera | 3,47 m |
| Wysokość bez kabiny | 4,1 m |
| Masa bez kabiny | 8000 kg |
| Opony na koła napędowe (przód) | 23,1-26 |
| Opony na koła skrętne (tył) | 13,50-17 |
| Dane | Wartość |
|---|---|
| Klimatyzacja | nie |
| Ogrzewanie | nie |
Dronningborg D 2600 był kombajnem przeznaczonym przede wszystkim do zbioru zbóż, więc najlepiej sprawdzał się przy pszenicy, jęczmieniu, życie i podobnych uprawach ziarnowych. W praktyce najpewniej pracował na polach o równym ukształtowaniu i przy łanie, który nie był nadmiernie wyległy ani mocno zachwaszczony.
To była maszyna z okresu, w którym liczyła się przede wszystkim prosta, skuteczna praca w typowych warunkach żniwnych. Przy bardziej wymagającym materiale, na przykład przy wilgotnym zbożu lub nierównym dojrzewaniu, ważne stawało się dobre ustawienie młocarni i prędkości roboczej, bo od tego zależała jakość omłotu i wielkość strat.
Różnice między Dronningborg D 2600 a innymi kombajnami marki z tego okresu dotyczyły głównie wielkości, wydajności i wyposażenia, a nie samej idei konstrukcji. Był to model z niższej lub średniej części oferty, więc zwykle plasował się poniżej większych maszyn tej marki pod względem szerokości roboczej i możliwości przerobowych.
W praktyce oznaczało to bardziej kompaktową maszynę, przeznaczoną do gospodarstw, które nie potrzebowały dużego kombajnu o wysokiej przepustowości. Jeśli porównuje się go z większymi Dronningborgami z tego samego okresu, różnice najczęściej wynikały z rozmiaru zespołu żniwnego, pojemności zbiornika i ogólnej skali konstrukcji, a nie z jednego pojedynczego rozwiązania technicznego.
Najczęściej zwracano uwagę na prostą budowę układu młócącego, dostęp do podstawowych podzespołów oraz rozwiązania ułatwiające codzienną obsługę. W starszych kombajnach tej klasy właśnie te elementy były zwykle omawiane przez użytkowników i mechaników, bo decydowały o tym, jak łatwo dało się ustawić maszynę i utrzymać ją w pracy w trakcie żniw.
Istotne były też elementy związane z napędem, czyszczeniem i wyładunkiem ziarna, ponieważ to one najczęściej wpływały na wygodę eksploatacji. W przypadku D 2600 większe znaczenie miała praktyczna prostota niż rozbudowana automatyka, dlatego w rozmowach często pojawiały się kwestie regulacji, dostępu serwisowego i trwałości części roboczych.
Po latach użytkowania takie kombajny najczęściej kojarzą się z normalnym zużyciem elementów roboczych, przede wszystkim pasów, łożysk, łańcuchów, sit i części młocarni. W starszych egzemplarzach istotne bywały też luzy w napędach oraz wyeksploatowanie podzespołów, które przez lata pracowały w zapyleniu i przy dużych obciążeniach.
Jeżeli egzemplarz był intensywnie użytkowany, problemy mogły dotyczyć także szczelności układów, stanu blach i ogólnej kondycji mechanicznej po wielu sezonach. Nie jest to jednak cecha jednego konkretnego modelu, tylko typowy obraz eksploatacji starszego kombajnu, w którym stan techniczny zależy bardziej od serwisowania niż od samego oznaczenia maszyny.
Przy ustawianiu Dronningborg D 2600 do zbioru zbóż kluczowe było dobranie obrotów młocarni, szczeliny klepiska oraz ustawienia sit i nawiewu. Te elementy trzeba było dopasować do gatunku zboża, jego wilgotności i stopnia dojrzałości, bo od tego zależało, czy ziarno zostanie dobrze wymłócone i oczyszczone bez nadmiernych strat.
W praktyce ważna była też prędkość jazdy i wysokość cięcia, bo zbyt szybka praca albo pobieranie zbyt dużej masy mogły zwiększać niedomłoty i wyrzuty ziarna. W starszych kombajnach operator zwykle musiał reagować na warunki na bieżąco, obserwując słomę, sitowie i jakość ziarna w zbiorniku.
Konstrukcja układu młócącego miała bezpośredni wpływ na to, jak dokładnie kombajn oddzielał ziarno od kłosów i jak dużo materiału trafiało dalej na wytrząsacze. W Dronningborg D 2600 znaczenie miała przede wszystkim równowaga między skutecznym omłotem a możliwie łagodnym traktowaniem ziarna i słomy.
Jeżeli układ był dobrze ustawiony, kombajn mógł ograniczać niedomłoty i uszkodzenia ziarna, a jednocześnie utrzymywać stabilny przepływ masy przez maszynę. W starszych konstrukcjach tego typu jakość omłotu zależała jednak nie tylko od samej budowy, ale też od stanu cepów, klepiska i prawidłowej regulacji przez operatora.
Do starszego Dronningborg D 2600 części eksploatacyjne zwykle dało się dobrać, ale łatwość zależała od rodzaju elementu i rynku, na którym szukano podzespołów. Najprostsze elementy robocze, takie jak pasy, łożyska, łańcuchy czy część materiałów eksploatacyjnych, bywają nadal możliwe do dopasowania jako zamienniki, natomiast elementy specyficzne dla modelu mogą wymagać większego szukania.
W przypadku takich kombajnów ważne jest też to, czy maszyna była utrzymywana w dobrym stanie i czy zachowały się oznaczenia części. Im bardziej unikalny podzespół, tym większe znaczenie ma dostęp do dokumentacji i znajomość odpowiedników, dlatego w praktyce dostępność bywała różna w zależności od konkretnego elementu.
W mniejszych i średnich gospodarstwach zbożowych Dronningborg D 2600 mógł być maszyną dobrze dopasowaną do skali pracy, bo nie wymagał tak dużego areału jak większe kombajny. Taki model zwykle pozwalał wykonać żniwa bez wchodzenia w nadmiarowo duży i kosztowny sprzęt, a jednocześnie dawał własną niezależność od usługowego zbioru.
W praktyce ważna była tu prostsza organizacja pracy: mniejsza masa maszyny, łatwiejsze manewrowanie i wystarczająca wydajność do typowych gospodarstw zbożowych. D 2600 był więc bardziej narzędziem do regularnych żniw w umiarkowanej skali niż kombajnem projektowanym pod bardzo duże areały.
Użytkownicy wybierali Dronningborg D 2600 zamiast większego kombajnu przede wszystkim wtedy, gdy potrzebowali prostszej i mniejszej maszyny do gospodarstwa o umiarkowanej powierzchni. Taki wybór wynikał zwykle z dopasowania do areału, dostępnej mocy ciągnikowej lub samobieżnej, a także z chęci ograniczenia skali obsługi i serwisu.
Znaczenie miała też zwrotność oraz łatwiejsza praca na mniejszych działkach, gdzie duży kombajn nie dawałby realnej przewagi. W wielu gospodarstwach liczyło się po prostu to, żeby maszyna była wystarczająca do zbioru własnych zbóż, bez inwestowania w większy model o wyższej przepustowości, której i tak nie wykorzystano by w pełni.
Na komfort i tempo pracy operatora najbardziej wpływały czytelność obsługi, dostęp do podstawowych regulacji oraz ogólna prostota prowadzenia maszyny. W starszym kombajnie dużą rolę odgrywało też to, jak łatwo można było kontrolować napełnienie zbiornika, pracę zespołu żniwnego i reakcję maszyny na zmienne warunki łanu.
Jeśli chodzi o tempo pracy, istotne były stabilność przepływu masy i możliwość szybkiego dostosowania ustawień do zboża. Komfort w takim modelu wynikał raczej z przewidywalnej pracy i braku nadmiernie skomplikowanej obsługi niż z rozwiązań znanych z nowszych kombajnów.
Dronningborg D 2600 był przeznaczony do zbioru zbóż, czyli do podstawowych prac żniwnych związanych z omłotem i oczyszczaniem ziarna. W tej klasie kombajnów głównym zadaniem był zbiór takich upraw jak pszenica, jęczmień, żyto czy owies, w zależności od wyposażenia i warunków polowych.
To była maszyna nastawiona na typowe żniwa w gospodarstwie, a nie na bardzo szeroki zakres specjalistycznych zastosowań. Jej rola polegała na wykonaniu podstawowego zbioru ziarna w sposób możliwie prosty i skuteczny, przy zachowaniu odpowiednich ustawień dla konkretnej uprawy.
Dronningborg D 2600 był najbardziej odpowiedni dla gospodarstw zbożowych o małej lub średniej skali produkcji, które potrzebowały własnego kombajnu do regularnych żniw. Taka maszyna zwykle pasowała do gospodarstw, w których areał nie uzasadniał zakupu większego i bardziej wydajnego kombajnu.
Znaczenie miały też warunki organizacyjne gospodarstwa: dostęp do miejsca postoju, prostszy serwis i potrzeba pracy na polach o raczej typowym układzie. W takim otoczeniu D 2600 pełnił rolę praktycznego kombajnu do własnego użytku, a nie maszyny projektowanej pod bardzo intensywną, dużą skalę zbioru.
Podczas żniw Dronningborg D 2600 pełnił rolę podstawowej maszyny do zbioru i omłotu ziarna, czyli wykonywał najważniejszy etap prac po dojrzeniu łanu. Dzięki niemu gospodarstwo mogło samodzielnie zebrać plon, oczyścić go i przygotować do dalszego transportu lub magazynowania.
W praktyce był to kombajn, który porządkował cały przebieg żniw w gospodarstwie: od wejścia w pole, przez omłot, aż po wysyp ziarna do przyczepy lub na środek transportu. Jego znaczenie wynikało więc nie z jednej specjalistycznej funkcji, ale z tego, że stanowił główne narzędzie do zakończenia zbioru zbóż.
Dronningborg D 2600 współpracował przede wszystkim z hederem zbożowym przeznaczonym do zbioru zbóż kłosowych. W zależności od wersji i wyposażenia mógł pracować także z przystawkami dostosowanymi do innych upraw, ale takie możliwości trzeba zawsze potwierdzić dla konkretnego egzemplarza, bo nie każdy kombajn miał identyczną konfigurację.
W starszych maszynach tego typu dobór osprzętu zależał od szerokości zespołu żniwnego, układu napędu i dostępnych mocowań. Dlatego przy pytaniu o współpracę z konkretną przystawką najważniejsze są dane o danym egzemplarzu, a nie samo oznaczenie modelu.
Przy pracy na trudniejszych polach trzeba było brać pod uwagę przede wszystkim ograniczoną wydajność w gęstym, mokrym lub wyległym łanie oraz większą wrażliwość starszej konstrukcji na przeciążenie. Na nierównym terenie i w trudnym materiale taki kombajn wymagał spokojniejszej jazdy oraz częstszej kontroli ustawień, żeby nie zwiększać strat i nie przeciążać młocarni.
W praktyce ograniczeniem mogły być też warunki, w których duża ilość masy trafiała do maszyny naraz, na przykład przy zachwaszczeniu albo nierównym dojrzewaniu zboża. D 2600 był konstrukcją z epoki, w której liczyło się dostosowanie pracy operatora do warunków, więc na trudniejszych polach ważniejsze od samej mocy było rozsądne prowadzenie kombajnu i bieżąca regulacja.