| Ogólne dane o kombajnie Claas Senator | |
|---|---|
| Marka (producent) | Claas |
| Model kombajnu | Senator |
| Lata produkcji | od 1966 do 1972 r. |
| Opinie | Opinie o Claas Senator Nowe! |
| Porównywarka | Porównaj kombajn Nowe! |
| Pytania na forum o Claas Senator | Pytania - forum dotyczące modelu Claas Senator Nowe! |
| Parametry techniczne | Wartość |
|---|---|
| Producent silnika | Ford |
| Typ silnika (model, wersja) | 2704E |
| Pojemność skokowa | 5899 cm3 (5,9 l.) |
| Liczba cylindrów | 6 |
| Turbina / turbodoładowanie | nie |
| Moc znamionowa (kW/KM) | 77 kW / 105 KM |
| Pojemność zbiornika paliwa | 180 l. |
| Zbiornik AdBlue | brak |
| Parametry zespołu żniwnego w Claas Senator | Wartość |
|---|---|
| Szerokość robocza zespołu żniwnego | 420 cm |
| Inne szerokości | 300 – 600 cm |
| Automatyczna kontrola położenia wysokości hedera | nie |
| Przechylanie boczne (przechylanie hedera na boki) | nie |
| Wyrównanie pochylenia wzdłużnego / poprzecznego | nie |
| Średnica nagarniacza | 105 cm |
| Regulacja prędkości nagarniacza | tak |
| Odwracanie kierunku pracy hedera (rewers) | mechaniczny |
| Parametry zespołu młucącego w Claas Senator | Wartość |
|---|---|
| Średnica bębna zespołu młucącego | 45 cm |
| Szerokość bębna zespołu młucącego | 125 cm |
| Parametry wytrzęsaczy w Claas Senator | Wartość |
|---|---|
| Liczba wytrzęsaczy | 4 wytrzęsacze |
| Powierzchnia separacji wytrzęsaczy | 4,75 m2 |
| Długość wytrzęsacza | 380 cm |
| Sita w Claas Senator | Wartość |
|---|---|
| Powierzchnia sita wstępnego | b.d. |
| Powierzchnia sita dokładnego (dolnego) | 0,93 m2 |
| Całkowity obszar przesiewania powierzchnia zespołu przesiewowego objęta działaniem wentylatora | 3,2 m2 |
| Rodzaj dolnego sita | zmienne |
| Wydajność pracy Claas Senator | Wartość |
|---|---|
| Wydajność rozładunku | b.d. |
| Pojemność zbiornika na ziarno | b.d. |
| Prędkość maksymalna | 19,5 km/h |
| Wskaźnik utraty ziarna | nie |
| Parametry przekładni w Claas Senator | Wartość |
|---|---|
| Przekładnia | przekładnia mechaniczna |
| Liczba biegów do przodu | 3 |
| Hamulce w Claas Senator | Wartość |
|---|---|
| Hamulce | hydrauliczne, tarczowe |
| Wymiary | Wartość |
|---|---|
| Długość całkowita (z hederem) | 9,9 m |
| Szerokość całkowita (z hederem) | 4,6 m |
| Szerokość bez hedera | 2,97 m |
| Wysokość bez kabiny | 3,53 m |
| Masa bez kabiny | 6110 kg |
| Opony na koła napędowe (przód) | 18,4-30 |
| Opony na koła skrętne (tył) | 11,5/80-15 |
| Dane | Wartość |
|---|---|
| Klimatyzacja | nie |
| Ogrzewanie | nie |
Claas Senator był konstrukcją typową dla wcześniejszego etapu rozwoju kombajnów Claas, więc jego omłot i separacja opierały się na rozwiązaniach prostszych niż w późniejszych maszynach tej marki. W praktyce oznaczało to klasyczny układ młocarni z bębnem i wytrząsaczami, bez rozwiązań, które później zwiększały przepustowość i poprawiały oddzielanie ziarna od słomy.
W porównaniu z nowszymi kombajnami Claas jego możliwości były bardziej zależne od równomiernego podawania masy i właściwej regulacji. Przy dobrze dobranych warunkach potrafił pracować poprawnie, ale w cięższym łanie szybciej ujawniały się ograniczenia wynikające z prostszej konstrukcji separacji.
Claas Senator pochodzi z okresu, gdy Claas rozwijał jeszcze klasyczne kombajny zbożowe o prostszej budowie niż późniejsze serie znane z lat 70-tych i 80-tych. To model historyczny, kojarzony z wcześniejszą fazą mechanizacji zbioru, a nie ze współczesną ofertą producenta.
W ówczesnej gamie pełnił rolę kombajnu użytkowego dla gospodarstw potrzebujących maszyny do podstawowego zbioru zbóż. Nie był to model z najwyższej półki technologicznej, lecz raczej konstrukcja odpowiadająca realiom mniejszych i średnich gospodarstw tamtego okresu.
Najbardziej charakterystyczny jest klasyczny układ omłotowy z bębnem młócącym i systemem wytrząsaczy, czyli rozwiązanie typowe dla starszych kombajnów zbożowych. To właśnie ta prosta, mechaniczna koncepcja najbardziej odróżnia Senatora od późniejszych maszyn z bardziej rozbudowaną separacją i większą automatyzacją.
Za rozpoznawalne uchodzą też rozwiązania nastawione na prostą obsługę i regulację, bez nadmiaru elektroniki. Dla tego modelu ważna była mechaniczna przejrzystość konstrukcji: operator mógł dość bezpośrednio wpływać na pracę młocarni, sit i nawiewu.
Claas Senator był projektowany przede wszystkim do zbioru zbóż, takich jak pszenica, jęczmień czy żyto, czyli upraw typowych dla gospodarstw korzystających z klasycznego kombajnu zbożowego. W praktyce najlepiej sprawdzał się tam, gdzie łan był w miarę równy, a ziarno można było omłócić bez nadmiernego obciążania układu separacji.
Najlepsze warunki pracy to suche lub umiarkowanie wilgotne zboże, bez dużego wylegania i bez bardzo dużej ilości zielonej masy. Przy takich warunkach konstrukcja Senatora była wystarczająca do normalnego zbioru, natomiast w trudniejszych warunkach wymagała spokojniejszej jazdy i dokładniejszej regulacji.
W cięższym łanie najczęściej wskazuje się ograniczoną przepustowość wynikającą z prostszej konstrukcji młocarni i separacji. Gdy masa jest gęsta, wilgotna albo mocno słomista, kombajn szybciej traci równomierność pracy i bardziej wrażliwie reaguje na zbyt szybki przejazd.
Użytkownicy starszych maszyn tego typu zwracają też uwagę na większą podatność na zapychanie przy nierównym podawaniu materiału oraz na konieczność częstszego korygowania ustawień. To nie jest wada pojedynczego egzemplarza, tylko typowe ograniczenie konstrukcji z epoki, w której priorytetem była prostota, a nie praca w bardzo trudnym łanie.
Tak, w obrębie tego modelu mogły występować różnice wyposażenia zależne od rynku, rocznika i konfiguracji zamówionej przez pierwszego właściciela. Dotyczyło to przede wszystkim elementów roboczych i użytkowych, a nie zupełnie odmiennej koncepcji konstrukcyjnej.
W praktyce różnice mogły obejmować szerokość hedera, rozwiązania napędu, wyposażenie kabiny lub platformy operatora, a także drobne zmiany w układzie czyszczenia i obsługi. Dlatego przy ocenie konkretnego egzemplarza trzeba patrzeć na jego rzeczywistą specyfikację, a nie tylko na nazwę modelu.
Najważniejsze są ustawienia bębna młócącego, klepiska, sit oraz nawiewu, bo to one decydują o jakości omłotu i czystości ziarna. W starszym kombajnie takim jak Senator właściwa regulacja ma duże znaczenie, ponieważ maszyna mniej wybacza błędy niż nowsze konstrukcje z bardziej rozbudowaną automatyką.
Istotna jest też kontrola równomierności podawania materiału i bieżące obserwowanie strat. Jeśli masa jest zbyt duża albo ustawienia zbyt agresywne, rośnie ryzyko niedomłotu, uszkodzeń ziarna lub nadmiernych strat na wytrząsaczach.
Przed sezonem warto sprawdzić stan elementów młocarni, wytrząsaczy, sit, napędów i łożysk, bo to one najczęściej decydują o bezawaryjnej pracy starszego kombajnu. Trzeba też ocenić zużycie pasów, łańcuchów, napinaczy oraz luzów w miejscach, które pracują pod dużym obciążeniem.
Równie ważne są przecieki oleju, stan instalacji elektrycznej, sprawność hamulców i ogólna kondycja podzespołów odpowiedzialnych za podawanie masy. W maszynie tego wieku duże znaczenie ma nie tylko sam przebieg, ale też to, czy była regularnie serwisowana i przechowywana pod dachem.
Najczęściej kontroluje się pasy napędowe, łańcuchy, łożyska, noże i elementy robocze hedera, a także części układu omłotowego i czyszczącego narażone na ścieranie. W starszym kombajnie to właśnie te podzespoły najszybciej pokazują zużycie w normalnej eksploatacji.
W praktyce trzeba też regularnie oceniać stan sit, palców, listew, klepiska i elementów przenoszenia materiału. Jeśli maszyna ma pracować bez przestojów, te części powinny być sprawdzane przed każdym sezonem, bo ich zużycie bezpośrednio wpływa na jakość zbioru.
Tak, Claas Senator był raczej kombajnem dla mniejszych gospodarstw albo dla gospodarstw o umiarkowanej powierzchni zbioru. Jego konstrukcja i wydajność odpowiadały realiom, w których liczyła się prostota obsługi i możliwość wykonania podstawowych żniw bez dużej, nowoczesnej floty maszyn.
Na dużych areałach jego ograniczenia w przepustowości i komforcie pracy byłyby bardziej odczuwalne. W takim zastosowaniu lepiej sprawdzały się późniejsze, wydajniejsze kombajny, natomiast Senator pozostawał sensowny tam, gdzie roczny zakres prac nie wymagał bardzo wysokiej dziennej wydajności.
Najlepiej nadawał się do zbioru podstawowych zbóż, zwłaszcza tam, gdzie warunki były stabilne i nie wymagały bardzo agresywnej pracy układu omłotowego. W praktyce był to kombajn do normalnych żniw zbożowych, a nie do zadań wymagających bardzo dużej przepustowości.
Najbardziej korzystne były pola o równym łanie i umiarkowanej wilgotności, bez silnego wylegania. W takich warunkach Senator mógł pracować przewidywalnie, a operator miał większą kontrolę nad jakością omłotu i czystością ziarna.
Najbardziej odpowiedni był dla gospodarstw, które potrzebowały własnego kombajnu do zbioru zbóż, ale nie wymagały maszyny o bardzo dużej przepustowości. To był typ kombajnu pasujący do gospodarstw rodzinnych i średnich, gdzie liczyła się prostota, dostępność obsługi i możliwość samodzielnego wykonania żniw.
W gospodarstwach o większym areale też mógł funkcjonować, ale raczej jako maszyna pomocnicza albo starszy kombajn rezerwowy. Jego charakter lepiej odpowiadał pracy na mniejszej lub średniej powierzchni niż intensywnej obsłudze bardzo dużych areałów.
W okresie produkcji pełnił rolę podstawowego kombajnu do zbioru zbóż w gospodarstwach, które przechodziły z żniw częściowo ręcznych lub z prostszych maszyn na mechaniczny zbiór. Był to sprzęt, który miał umożliwić samodzielne wykonanie omłotu i zbioru w jednym przejeździe.
W praktyce mógł być główną maszyną żniwną w mniejszych gospodarstwach albo ważnym elementem lokalnego zaplecza usługowego. Jego znaczenie wynikało z tego, że łączył prostą obsługę z możliwością sprawnego zebrania podstawowych upraw zbożowych.
Claas Senator współpracował przede wszystkim z hederem zbożowym do zbioru zbóż. To właśnie taki osprzęt był dla niego podstawowy i najlepiej odpowiadał jego przeznaczeniu jako klasycznego kombajnu zbożowego.
Zakres możliwych przystawek zależał od konkretnej wersji i wyposażenia, ale nie należy zakładać pełnej zgodności z każdym późniejszym osprzętem Claas. W przypadku starszych maszyn najbezpieczniej oceniać współpracę na podstawie konkretnego egzemplarza, jego napędów i mocowań, a nie samej nazwy modelu.
Najbardziej ograniczały go ciężkie, wilgotne i nierówne łany, zwłaszcza z dużą ilością słomy lub wylegnięte. W takich warunkach prostsza konstrukcja szybciej osiągała granicę swojej przepustowości, a operator musiał zwalniać i częściej korygować ustawienia.
Trudniejsze były też pola z dużą zmiennością plonu i miejscami o podwyższonej wilgotności, bo starszy kombajn gorzej radził sobie z nagłymi zmianami obciążenia. Senator był maszyną do spokojniejszej pracy w warunkach, które nie wymuszały ciągłego walki z materiałem zbieranym z pola.