| Ogólne dane o kombajnie Claas Mercator 50 | |
|---|---|
| Marka (producent) | Claas |
| Model kombajnu | Mercator 50 |
| Lata produkcji | od 1972 do 1980 r. |
| Opinie | Opinie o Claas Mercator 50 Nowe! |
| Porównywarka | Porównaj kombajn Nowe! |
| Pytania na forum o Claas Mercator 50 | Pytania - forum dotyczące modelu Claas Mercator 50 Nowe! |
| Parametry techniczne | Wartość |
|---|---|
| Producent silnika | Perkins |
| Typ silnika (model, wersja) | A4.236 |
| Pojemność skokowa | 3860 cm3 (3,9 l.) |
| Liczba cylindrów | 4 |
| Turbina / turbodoładowanie | nie |
| Moc znamionowa (kW/KM) | 53 kW / 72 KM |
| Pojemność zbiornika paliwa | 195 l. |
| Zbiornik AdBlue | brak |
| Parametry zespołu żniwnego w Claas Mercator 50 | Wartość |
|---|---|
| Szerokość robocza zespołu żniwnego | 300 cm |
| Inne szerokości | 260 – 360 cm |
| Automatyczna kontrola położenia wysokości hedera | nie |
| Przechylanie boczne (przechylanie hedera na boki) | nie |
| Wyrównanie pochylenia wzdłużnego / poprzecznego | nie |
| Średnica nagarniacza | 105 cm |
| Regulacja prędkości nagarniacza | tak |
| Odwracanie kierunku pracy hedera (rewers) | mechaniczny |
| Parametry zespołu młucącego w Claas Mercator 50 | Wartość |
|---|---|
| Średnica bębna zespołu młucącego | 45 cm |
| Szerokość bębna zespołu młucącego | 125 cm |
| Parametry wytrzęsaczy w Claas Mercator 50 | Wartość |
|---|---|
| Liczba wytrzęsaczy | 4 wytrzęsacze |
| Powierzchnia separacji wytrzęsaczy | 4,2 m2 |
| Długość wytrzęsacza | 340 cm |
| Sita w Claas Mercator 50 | Wartość |
|---|---|
| Powierzchnia sita wstępnego | b.d. |
| Powierzchnia sita dokładnego (dolnego) | 0,93 m2 |
| Całkowity obszar przesiewania powierzchnia zespołu przesiewowego objęta działaniem wentylatora | 3,15 m2 |
| Rodzaj dolnego sita | zmienne |
| Wydajność pracy Claas Mercator 50 | Wartość |
|---|---|
| Wydajność rozładunku | b.d. |
| Pojemność zbiornika na ziarno | b.d. |
| Prędkość maksymalna | 19,9 km/h |
| Wskaźnik utraty ziarna | nie |
| Parametry przekładni w Claas Mercator 50 | Wartość |
|---|---|
| Przekładnia | przekładnia mechaniczna |
| Liczba biegów do przodu | 3 |
| Hamulce w Claas Mercator 50 | Wartość |
|---|---|
| Hamulce | mechaniczne, tarczowe |
| Wymiary | Wartość |
|---|---|
| Długość całkowita (z hederem) | 9,25 m |
| Szerokość bez hedera | 3 m |
| Wysokość bez kabiny | 3,37 m |
| Masa bez kabiny | 5300 kg |
| Opony na koła napędowe (przód) | 18,4-26 |
| Opony na koła skrętne (tył) | 11,5/80-15 |
| Alternatywne rozmiary opon na przód | 14,9-26 |
| Alternatywne rozmiary opon na tył | 10,00-12 |
| Dane | Wartość |
|---|---|
| Klimatyzacja | nie |
| Ogrzewanie | nie |
W Claas Mercator 50 układ młocarni ma bezpośredni wpływ na to, jak równomiernie materiał jest podawany i jak skutecznie oddzielane jest ziarno od kłosów. Przy dobrze ustawionym bębnie, klepisku i wietrzeniu kombajn daje czysty omłot, a straty ziarna pozostają na rozsądnym poziomie.
W praktyce kluczowe jest tu dopasowanie nastaw do warunków łanu. Zbyt agresywna praca może zwiększać uszkodzenia ziarna i ilość niedomłotów, a zbyt łagodne ustawienie podnosi ryzyko strat na wytrząsaczach i w wydechu.
Tak, konstrukcja tego kombajnu pozwalała na pewien zakres regulacji, który ułatwiał dostosowanie do zmiennych warunków łanu. W praktyce chodzi przede wszystkim o możliwość zmiany nastaw młocarni, sit i nawiewu, a także o dostosowanie prędkości jazdy do obciążenia maszyny.
Nie był to jednak kombajn, który automatycznie kompensowałby duże wahania wilgotności i gęstości łanu. W trudniejszych warunkach operator musiał częściej korygować ustawienia, żeby utrzymać czysty omłot i ograniczyć zapychanie lub straty.
Najczęściej wskazuje się na ograniczenia typowe dla starszych kombajnów tej klasy: mniejszą rezerwę wydajności, większą wrażliwość na bardzo gęsty lub wyległy łan oraz konieczność częstszej ręcznej regulacji. W trudnym materiale maszyna mogła wymagać wolniejszej jazdy i bardziej uważnej obsługi.
Użytkownicy zwracają też uwagę, że przy wilgotnym ziarnie i nierównym łanie łatwiej o przeciążenie układu omłotowego oraz pogorszenie czystości zbioru. To nie jest wada pojedynczego egzemplarza, tylko cecha konstrukcji z epoki, w której prostota obsługi była ważniejsza niż automatyczne dostosowanie do zmiennych warunków.
Przed sezonem warto przede wszystkim sprawdzić stan elementów młocarni, wytrząsaczy, sit, przenośników i napędu hederu, bo to one najszybciej pokazują zużycie. Istotne są też łożyska, paski, łańcuchy, luzy na mechanizmach oraz szczelność i stan instalacji hydraulicznej, jeśli występuje w danej wersji.
W starszym kombajnie ważna jest również kontrola korozji, pęknięć ramy, stanu kabli i oświetlenia oraz działania wszystkich regulacji roboczych. W praktyce dobrze jest uruchomić maszynę przed wyjazdem w pole i sprawdzić, czy nie pojawiają się nietypowe drgania, hałas albo przegrzewanie podzespołów.
Najczęściej kontroluje się paski napędowe, łańcuchy, łożyska, sita, klepisko oraz elementy tnące i podające w hederze. To części, które pracują stale i ich zużycie szybko wpływa na jakość zbioru oraz ryzyko awarii w trakcie żniw.
Warto też regularnie obserwować poziom zanieczyszczenia w układzie omłotowym i stan miejsc smarowania, bo w starszych kombajnach zaniedbanie tych punktów szybko prowadzi do wzrostu oporów pracy. Jeśli maszyna pracuje w kurzu i suchym materiale, kontrola powinna być częstsza niż tylko po zakończeniu dnia.
Claas Mercator 50 był kombajnem przeznaczonym do zbioru zbóż i w tym zakresie mógł pracować z różnymi gatunkami, takimi jak pszenica, jęczmień czy żyto. Jego uniwersalność zależała jednak od właściwego ustawienia młocarni, sit i nawiewu do konkretnej uprawy.
W praktyce najlepiej radził sobie w zbożach o dość równym łanie i umiarkowanej wilgotności. Przy bardziej wymagających uprawach albo przy dużej zmienności warunków potrzebna była dokładniejsza regulacja, bo starsza konstrukcja nie oferowała tak szerokiego zakresu automatycznego dostosowania jak nowsze kombajny.
Dostępność części do Claas Mercator 50 jest zwykle lepsza niż w przypadku wielu mniej popularnych starszych kombajnów, ale zależy od konkretnego elementu. Części eksploatacyjne i zamienniki są zazwyczaj łatwiejsze do zdobycia niż elementy nietypowe, które mogą wymagać szukania w wyspecjalizowanych źródłach lub z demontażu.
Wsparcie serwisowe opiera się dziś głównie na doświadczeniu niezależnych warsztatów i użytkowników znających starsze maszyny Claasa. W przypadku tego modelu ważne jest, by przed sezonem mieć dostęp do podstawowych części zużywalnych, bo to ogranicza przestoje w czasie żniw.
Claas Mercator 50 wyróżniał się przede wszystkim układem i skalą zastosowanych podzespołów dobranych do określonej klasy wydajności. W obrębie serii różnice między wersjami zwykle dotyczyły mocy, szerokości roboczej, wyposażenia hederu oraz szczegółów układu omłotowego i czyszczącego.
Jeśli porównuje się go z innymi Mercatorami, najważniejsze są więc nie same nazwy modeli, ale konkretne różnice w wydajności i wyposażeniu. W praktyce oznacza to, że dwa kombajny z tej samej rodziny mogły wyglądać podobnie, a jednak pracować wyraźnie inaczej w polu.
Najczęściej pojawia się potrzeba dokładnego zestrojenia bębna, klepiska, sit i nawiewu do aktualnych warunków zbioru. Jeśli ustawienia są zbyt zachowawcze, rośnie ilość niedomłotów, a jeśli zbyt agresywne, można zwiększyć uszkodzenia ziarna i obciążenie maszyny.
W praktyce użytkownicy zwracają też uwagę na to, że starsza konstrukcja wymaga większego doświadczenia operatora, bo nie koryguje pracy tak automatycznie jak nowsze kombajny. Dlatego po zmianie gatunku zboża, wilgotności albo gęstości łanu często trzeba wrócić do regulacji i sprawdzić efekt w zbiorniku oraz na wytrząsaczach.
Tak, to właśnie w takim otoczeniu ten kombajn zwykle miał najwięcej sensu. Claas Mercator 50 był maszyną prostszą konstrukcyjnie, przeznaczoną do obsługi gospodarstw, w których liczyła się możliwość samodzielnego zbioru bez potrzeby bardzo dużej wydajności godzinowej.
Na mniejszych areałach jego ograniczona skala pracy nie musi być wadą, o ile gospodarstwo nie oczekuje bardzo szybkiego zbioru dużych powierzchni. W prostszej strukturze produkcji ważne są przede wszystkim niezawodność, łatwość obsługi i możliwość utrzymania maszyny w dobrym stanie, a ten model dobrze wpisywał się w takie założenia.
Claas Mercator 50 był przeznaczony do zbioru zbóż, przede wszystkim do omłotu i oczyszczania ziarna z roślin zbożowych. W praktyce oznaczało to pracę przy typowych żniwach zbożowych, z hederem dostosowanym do zbioru łanu i układem młocarni oddzielającym ziarno od słomy.
To kombajn z epoki, w której podstawowym zadaniem była sprawna obsługa klasycznych upraw zbożowych, a nie szeroki zakres specjalistycznych zastosowań. Jeśli pytanie dotyczy konkretnych roślin, trzeba zawsze sprawdzić, czy dana wersja i osprzęt rzeczywiście były do nich przystosowane.
Najczęściej będzie odpowiedni dla gospodarstwa średniego lub mniejszego, które potrzebuje własnego kombajnu do zbioru zbóż i nie zakłada bardzo dużej dziennej przepustowości. Taki model pasuje do gospodarstw, gdzie ważna jest prostota konstrukcji i możliwość samodzielnej obsługi podstawowych czynności serwisowych.
W większych gospodarstwach mógłby być traktowany raczej jako maszyna pomocnicza niż główny kombajn do intensywnego zbioru. Jego sens użytkowy wynikał z dopasowania do realnej skali produkcji, a nie z pracy na dużych areałach w krótkim czasie.
Pełnił rolę podstawowej maszyny do mechanicznego zbioru zbóż, czyli zastępował pracochłonny zbiór ręczny i umożliwiał wykonanie omłotu w jednym przejeździe. Dla gospodarstwa oznaczało to samodzielność w okresie żniw i uniezależnienie się od usługowego zbioru, który nie zawsze był dostępny w odpowiednim terminie.
W praktyce był to kombajn, który miał zapewnić sprawne zebranie plonu z pól o umiarkowanej skali, przy zachowaniu możliwie prostej obsługi. Jego znaczenie wynikało więc bardziej z funkcjonalności i dostępności dla gospodarstwa niż z bardzo wysokiej wydajności.
Claas Mercator 50 współpracował przede wszystkim z hederem zbożowym przeznaczonym do zbioru klasycznych zbóż. Zakres możliwych przystawek zależał od konkretnej wersji, wyposażenia i rozwiązań montażowych zastosowanych w danym egzemplarzu.
Nie ma podstaw, by przypisywać mu dowolne współczesne przystawki bez potwierdzenia zgodności. W przypadku tego modelu najbezpieczniej przyjąć, że był to kombajn nastawiony na podstawowy heder do zbioru zbóż, a ewentualne dodatkowe rozwiązania trzeba weryfikować dla konkretnej maszyny.
Najważniejsze ograniczenia wynikają z wieku konstrukcji: mniejszej wydajności, większej zależności od doświadczenia operatora i ograniczonej tolerancji na bardzo trudne warunki zbioru. Przy wilgotnym, wyległym albo nierównomiernie dojrzewającym łanie trzeba liczyć się z częstszą regulacją i wolniejszą pracą.
Trzeba też brać pod uwagę, że to model starszy, więc jego komfort obsługi, poziom automatyzacji i dostępność niektórych elementów nie odpowiadają współczesnym standardom. W praktyce dobrze sprawdza się tam, gdzie ważniejsza jest prostota i możliwość utrzymania maszyny w ruchu niż wysoka przepustowość w każdych warunkach.