| Steiger II Super Wildcat II ST-200 dane techniczne | |
|---|---|
| Marka (producent) | Steiger |
| Model ciągnika | Steiger II Super Wildcat II ST-200 |
| Seria | b.d. |
| Poprzedni model | – |
| Następny model | – |
| Mniejsza wersja | – |
| Większa wersja | – |
| Lata produkcji | od 1974 do 1975 r. |
| Kabina z systemem ROPS | Nie |
| Opinie | Opinie o Steiger II Super Wildcat II ST-200 Nowe! 2.76 AGROrank to nasza ocena! bardzo mocny silnik, zasilany olejem napędowym, duży mocny silnik, przeciętna jednostka napędowa ale efektywna, zapewnia przyzwoity stosunek osiągów i parametrów do kosztów, osiągi i sprawność wypadają bardzo dobrze, więcej cylindrów to atut, oświetlenie raczej typowe, brak wspomagania nagłego hamowania, 4 koła napędowe, dynamicznie rozdzielana moc na obie osie... cała opinia |
| Porównywarka | Porównaj ciągnik Nowe! |
| Pytania na forum o Steiger II Super Wildcat II ST-200 | Pytania - forum dotyczące modelu Steiger II Super Wildcat II ST-200 Nowe! |
| Steiger II Super Wildcat II ST-200 dane techniczne | Wartość |
|---|---|
| Maksymalna moc (KM / kW) | 200 KM (149.1 kW) |
| Obroty znamionowe | b.d. |
| Spalanie | b.d. |
| Pojemność zbiornika paliwa | b.d. |
| Maksymalna prędkość | b.d. |
| Steiger II Super Wildcat II ST-200 dane techniczne | Wartość |
|---|---|
| Rodzaj paliwa | Olej napędowy (diesel) |
| Producent silnika | Caterpillar |
| Typ silnika | Caterpillar |
| Rodzaj silnika | Diesel (silnik wysokoprężny) |
| Pojemność silnika | 10.4 l. |
| Ilość suwów | 4 |
| Liczba cylindrów | 8 |
| Kompresja (stopień sprężania) | b.d. |
| Średnica tłoka | b.d. |
| Skok tłoka (suw) | b.d. |
| Maksymalny moment obrotowy | b.d. |
| Filtr powietrza | b.d. |
| Filtr paliwa | b.d. |
| Ilość komór w filtrze paliwa | b.d. |
| Filtr oleju | b.d. |
| Pompa oleju | b.d. |
| Regulacja obrotów (sterowanie) | b.d. |
| Rodzaj pompy wtryskowej | b.d. |
| Wtryskiwacze | b.d. |
| Ciśnienie wtrysku | b.d. |
| Chłodzenie | b.d. |
| Obieg wymuszony | b.d. |
| Chłodnica | b.d. |
| Termostat | b.d. |
| Rodzaj chłodnicy | b.d. |
| Ilość płynu chłodzącego | b.d. |
| Sprzęgło | b.d. |
| Steiger II Super Wildcat II ST-200 dane techniczne | Wartość |
|---|---|
| Turbosprężarka | Nie |
| Podwójna sprężarka (dual) | Nie dotyczy |
| Chłodnica powietrza doładowującego (intercooler) | Nie dotyczy |
| Chłodnica za sprężarką (aftercooler) | Nie dotyczy |
| Turbosprężarka z zaworem wastegate | Nie dotyczy |
| Zmienna geometria łopatek w turbinie | Nie dotyczy |
| Zawór regulacyjny ciśnienia (wastegate) | Nie dotyczy |
| Dodatkowe parametry turbiny | – |
| Steiger II Super Wildcat II ST-200 dane techniczne | Wartość |
|---|---|
| Napięcie zasilania rozrusznika (V) | b.d. |
| Masa | b.d. |
| Akumulator (V) | b.d. |
| Ilość akumulatorów | b.d. |
| Rodzaj ładowania | b.d. |
| Producent systemu ładowania | b.d. |
| Rodzaj zapłonu | b.d. |
| Tylna lampa stopu | tak |
| Tylna lampa rolnicza | b.d. |
| Lampa typu kogut | nie |
| Steiger II Super Wildcat II ST-200 dane techniczne | Wartość |
|---|---|
| Liczba obrotów | b.d. |
| Sterowanie WOM | b.d. |
| Steiger II Super Wildcat II ST-200 dane techniczne | Wartość |
|---|---|
| System ABS (zapobieganie blokowaniu kół) | Nie |
| System wspomagania hamulców | Nie |
| Zespół hamulcowy | b.d. |
| Mechanizm różnicowy | Nie |
| Rodzaj hamulców | b.d. |
| Tarcze | – |
| Steiger II Super Wildcat II ST-200 dane techniczne | Wartość |
|---|---|
| Ciężar | b.d. |
| Długość | b.d. |
| Wysokość | b.d. |
| Szerokość | b.d. |
| Prześwit | b.d. |
| Rozstaw kół z przodu | b.d. |
| Rozstaw kół z tyłu | b.d. |
| Rozstaw osi | b.d. |
| Rozmiar kół z przodu | 23.1-30 |
| Rozmiar kół z tyłu | b.d. |
| Dop. masa całkowita przyczepy bez hamulca | 1500 kg |
| Dop. masa całkowita przyczepy z hamulcem | b.d. |
| Największy dopuszczalny nacisk na oś | b.d. |
| Dopuszczalna masa całkowita (DMC) | b.d. |
| Promień skrętu | b.d. |
| Steiger II Super Wildcat II ST-200 dane techniczne | Wartość |
|---|---|
| Napęd | 4x4, 4WD (w zależności od wersji) |
| Dodatkowe cechy napędu | napęd na wszystkie koła, stały rozkład siły na wszystkie 4 koła |
| Napęd stały | Tak |
| Stały rozkład sił na wszystkie koła | Tak |
| Dynamiczny podział mocy na osie (włącznie z całkowitym umieszczeniem mocy na jednej osi) | b.d., napęd AWD |
| Niezależne zawieszenie (ILS - Independent Link Suspension) | Brak |
| Przegubowe | – |
| Napęd gąsienicowy | Nie |
| Hydrostatyczny układ kierowniczy | Nie |
| Mechanizm różnicowy | b.d. |
| Układ kierowniczy | drążkowy |
| Drążki reakcyjne z przodu | b.d. |
| Zwolnice planetarne z tyłu | b.d. |
| Zwolnice planetarne z przodu | b.d. |
| Steiger II Super Wildcat II ST-200 dane techniczne | Wartość |
|---|---|
| TUZ | b.d. |
| Rodzaj podnośnika hydraulicznego | b.d. |
| Wydajność pompy podnośnika | b.d. |
| Ciśnienie pompy podnośnika | b.d. |
| Układ hydrauliczny Load Sensing | Nie |
| Układ zamknięty | Nie, układ otwarty |
| Układ centralny | Nie |
| Stały przepływ | Nie |
| Stałe ciśnienie | Nie |
| Układ sterujący | b.d. |
| Rozdzielacz dwusekcyjny | b.d. |
| Szybkozłącza | b.d. |
| Funkcja / Przycisk Auto Lift | b.d. |
| Steiger II Super Wildcat II ST-200 dane techniczne | Wartość |
|---|---|
| Skrzynia synchroniczna | b.d. |
| Przekładnia PowerShift | Nie |
| Przekładnia z mechanizmem nawrotnym (PowerShuttle) | Nie |
| Dodatkowe informacje o przekładni | – |
| Liczba biegów do przodu | 10 |
| Liczba biegów do tyłu | 2 |
| Biegi pełzające | b.d. |
| Steiger II Super Wildcat II ST-200 dane techniczne | Wartość |
|---|---|
| Górny zaczep transportowy | tak (???) |
| Zaczep dolny | b.d. |
| Klimatyzacja | b.d. |
Wyróżnikiem tego modelu była przegubowa rama z napędem na cztery koła, typowa dla ciężkich Steigerów z tamtego okresu, ale w wersji ST-200 zestawiona z układem i wyposażeniem odpowiadającym klasie około 200 KM. Taka konstrukcja dawała ciągnikowi bardzo dobry uciąg przy pracy z dużym obciążeniem, a jednocześnie zachowywała zwrotność większą niż w klasycznych ciągnikach sztywnoramowych tej samej klasy mocy.
Na tle innych modeli Super Wildcat II różnice zwykle wynikały przede wszystkim z konfiguracji mocy, wyposażenia i szczegółów zastosowanego zespołu napędowego, a nie z całkowicie odmiennej filozofii budowy. W praktyce ST-200 był więc jednym z wariantów ciężkiego przegubowca Steiger, nastawionym na pracę uciągową w dużym gospodarstwie.
Najlepiej sprawdzał się w pracach wymagających dużego uciągu i długiej, jednostajnej pracy, przede wszystkim przy ciężkiej uprawie przedsiewnej, orce z dużym pługiem oraz pracy z szerokimi agregatami uprawowymi. Tego typu ciągnik był projektowany do zadań, w których liczy się siła pociągowa i stabilna praca pod dużym obciążeniem.
W praktyce dobrze pasował też do transportu cięższych ładunków w obrębie gospodarstwa i do współpracy z maszynami zaczepianymi o dużym zapotrzebowaniu na moc. Nie był natomiast maszyną do drobnych, częstych przejazdów ani do prac wymagających bardzo dużej zwrotności na małej powierzchni.
Tak, jego charakter wyraźnie wskazywał na współpracę z szerokimi narzędziami i maszynami o dużym zapotrzebowaniu na uciąg. Ciągniki tej klasy kupowano po to, aby wykorzystać ich potencjał na dużych areałach, gdzie szeroki agregat lub pług pozwalał ograniczyć liczbę przejazdów.
Nie oznacza to jednak, że był ograniczony wyłącznie do jednego typu osprzętu. Mógł pracować także z innymi maszynami zaczepianymi, o ile ich masa, opór roboczy i sposób podłączenia odpowiadały możliwościom ciągnika oraz wyposażeniu konkretnego egzemplarza.
Przegubowa konstrukcja poprawiała skrętność tak dużej maszyny, bo ciągnik załamywał się w środku zamiast skręcać wyłącznie kołami przedniej osi. Dzięki temu ST-200 mógł zawracać sprawniej niż wiele ciężkich ciągników o sztywnej ramie, co miało znaczenie przy pracy na dużych polach i na uwrociach.
Jednocześnie trzeba pamiętać, że była to maszyna duża i ciężka, więc manewrowanie nadal wymagało więcej miejsca niż w przypadku standardowych ciągników rolniczych. Przegub pomagał przede wszystkim w polu, ale nie czynił z niego ciągnika do ciasnych podwórek czy częstych nawrotów na małych działkach.
Różnice między modelami z serii Super Wildcat II dotyczyły głównie konfiguracji napędu, mocy i szczegółów wyposażenia, a nie samej idei konstrukcyjnej. ST-200 był jedną z wersji tej rodziny ciężkich przegubowców, więc zachowywał wspólny dla serii układ ramy, napędu i przeznaczenie do prac uciągowych.
W praktyce odróżniał go przede wszystkim poziom mocy i zestaw zastosowanych podzespołów, które decydowały o jego miejscu w gamie modelowej. Jeśli porównuje się go z innymi wariantami Super Wildcat II, najważniejsze są więc konkretne dane danej wersji, a nie sama nazwa serii.
Na mniejszych areałach ograniczeniem była przede wszystkim jego wielkość i masa. Taki ciągnik potrzebował dużo miejsca do zawracania, a na krótkich polach i w wąskich uwrociach jego potencjał nie był wykorzystywany w pełni, za to manewry stawały się mniej wygodne.
Drugim ograniczeniem była ekonomika pracy: maszyna tej klasy była sensowna tam, gdzie mogła regularnie pracować z dużymi narzędziami i na dłuższych przejazdach. Na małych działkach jej atuty uciągowe były mniej istotne niż gabaryty, nacisk na podłoże i potrzeba większej przestrzeni roboczej.
Był przede wszystkim ciągnikiem do ciężkiej uprawy i innych zadań uciągowych, ale nie ograniczał się wyłącznie do jednego typu pracy. W zależności od wyposażenia i potrzeb gospodarstwa mógł obsługiwać także transport cięższych ładunków oraz współpracować z dużymi maszynami zaczepianymi.
W codziennym użyciu jego rola wynikała z klasy mocy i przegubowej budowy: najlepiej odnajdywał się tam, gdzie trzeba było długo ciągnąć duży opór roboczy. Do lżejszych, precyzyjnych prac polowych był po prostu zbyt duży i zbyt wyspecjalizowany.
W relacjach użytkowników najczęściej powtarza się opinia, że te Steigery są konstrukcyjnie bardzo solidne, zwłaszcza jeśli chodzi o ramę, układ jezdny i ogólną odporność na ciężką pracę. Jednocześnie trwałość konkretnego egzemplarza mocno zależy od tego, jak był serwisowany przez lata i czy nie pracował ponad swoje możliwości.
Przy starszych egzemplarzach często podkreśla się też, że sama baza mechaniczna bywa wytrzymała, ale zużycie osprzętu, hydrauliki, przegubu i napędu może być już znaczące. Dlatego ocena trwałości zwykle jest dobra, lecz nie zwalnia to z dokładnego sprawdzenia stanu technicznego przed zakupem.
Najważniejsze są elementy związane z przegubem, układem napędowym i hydrauliką, bo to one w starszym ciągniku ciężkim najczęściej pokazują zużycie. Warto sprawdzić luzy w przegubie, stan mostów, działanie skrzyni, szczelność układów oraz to, czy maszyna nie ma śladów napraw po przeciążeniach.
Istotne są też dostępność części i jakość wcześniejszego serwisu, bo przy takim modelu stan techniczny bywa bardziej miarodajny niż sam przebieg czy liczba motogodzin. Dobrze jest ocenić również ogumienie, instalację elektryczną i pracę pod obciążeniem, a nie tylko na postoju.
Najwięcej uwagi zwykle wymagają elementy typowe dla starszego ciągnika ciężkiego: przegub, układ kierowniczy, hydraulika, skrzynia biegów oraz podzespoły napędu przedniego i tylnego. W praktyce trudniejsze bywa nie samo naprawienie, lecz znalezienie dobrych części i fachu, który zna tę konstrukcję.
Problematyczne mogą być też elementy eksploatacyjne i detale specyficzne dla danej wersji, zwłaszcza jeśli ciągnik ma za sobą wiele lat pracy w ciężkich warunkach. Im bardziej egzemplarz jest kompletny i mniej przerabiany, tym łatwiej utrzymać go w sprawności.
Nadaje się do prac wymagających dużego uciągu, przede wszystkim do ciężkiej uprawy, orki, pracy z dużymi agregatami i innych zadań realizowanych na dużych polach. To ciągnik, który najlepiej wykorzystuje się tam, gdzie można pracować szerokim narzędziem i bez częstych nawrotów.
Może też obsługiwać transport wewnątrzgospodarczy oraz współpracować z maszynami zaczepianymi o dużym zapotrzebowaniu na moc. Nie jest natomiast maszyną uniwersalną do wszystkich lekkich prac, bo jego konstrukcja była nastawiona na zadania ciężkie.
To ciągnik odpowiedni przede wszystkim dla dużych gospodarstw polowych, które mają rozległe areały i wykorzystują szerokie maszyny uprawowe. W takim środowisku jego przegubowa konstrukcja i wysoki uciąg mają realne znaczenie użytkowe.
Znacznie mniej sensu ma w gospodarstwach małych, rozdrobnionych albo takich, w których dominują lekkie prace pomocnicze. Tam jego gabaryty, masa i potrzeba większej przestrzeni roboczej byłyby bardziej ograniczeniem niż zaletą.
Pełnił rolę głównej maszyny do najcięższych prac uciągowych, czyli tam, gdzie lżejsze ciągniki nie dawały już rady albo wymagałyby zbyt wielu przejazdów. W gospodarstwie był więc narzędziem do zadań o dużym obciążeniu, zwykle wykonywanych na większych polach.
W praktyce taki ciągnik stanowił zaplecze do intensywnej pracy sezonowej: przygotowania gleby, współpracy z dużymi narzędziami i obsługi cięższych zestawów. Nie był maszyną pomocniczą, tylko sprzętem przeznaczonym do najbardziej wymagających prac polowych.
Mógł współpracować przede wszystkim z maszynami zaczepianymi o dużym zapotrzebowaniu na moc, takimi jak ciężkie pługi, szerokie agregaty uprawowe, brony i inne narzędzia do pracy na dużych areałach. W zależności od wyposażenia mógł też obsługiwać zestawy transportowe i część maszyn wymagających mocnego ciągnika uciągowego.
Ostateczna kompatybilność zależała jednak od konkretnej konfiguracji egzemplarza, zwłaszcza od hydrauliki, zaczepów i układu WOM, jeśli był potrzebny. Dlatego nie da się wskazać jednego uniwersalnego zestawu maszyn bez odniesienia do wyposażenia danego ciągnika i wymagań współpracującego narzędzia.
Najważniejsze ograniczenia wynikają z jego rozmiaru, masy i specjalizacji do ciężkiej pracy. W codziennym użytkowaniu oznacza to większe wymagania przestrzenne, mniej wygodne manewrowanie na małych działkach oraz mniejszą przydatność do lekkich, częstych przejazdów.
Drugim ograniczeniem jest wiek konstrukcji, który wpływa na komfort obsługi, dostępność części i ryzyko zużycia podzespołów. To maszyna bardzo konkretnego zastosowania, więc najlepiej sprawdza się wtedy, gdy rzeczywiście ma wykonywać pracę, do której została zbudowana.