| Schluter Super 2000 TVL dane techniczne | |
|---|---|
| Marka (producent) | Schluter |
| Model ciągnika | Schluter Super 2000 TVL |
| Seria | b.d. |
| Poprzedni model | – |
| Następny model | – |
| Mniejsza wersja | – |
| Większa wersja | – |
| Lata produkcji | od 1975 do 1978 r. |
| Kabina z systemem ROPS | Nie |
| Opinie | Opinie o Schluter Super 2000 TVL Nowe! 2.95 AGROrank to nasza ocena! bardzo mocny silnik, zasilany olejem napędowym, silnik o dużej pojemności skokowej i mocy, przeciętna jednostka napędowa ale efektywna, zapewnia przyzwoity stosunek osiągów i parametrów do kosztów, średnia opłacalność przy zachowaniu dobrego stosunku osiągów do kosztów, ta ilość cylindrów zapewnia wyższą kulturę pracy, znamionowe obroty pracy poniżej 2000... cała opinia |
| Porównywarka | Porównaj ciągnik Nowe! |
| Pytania na forum o Schluter Super 2000 TVL | Pytania - forum dotyczące modelu Schluter Super 2000 TVL Nowe! |
| Schluter Super 2000 TVL dane techniczne | Wartość |
|---|---|
| Maksymalna moc (KM / kW) | 185 KM (138 kW) |
| Obroty znamionowe | 1800 obr. / min. |
| Spalanie | b.d. |
| Pojemność zbiornika paliwa | b.d. |
| Maksymalna prędkość | b.d. |
| Schluter Super 2000 TVL dane techniczne | Wartość |
|---|---|
| Rodzaj paliwa | Olej napędowy (diesel) |
| Producent silnika | b.d. |
| Typ silnika | SDMT 110 W 8 |
| Rodzaj silnika | Diesel (silnik wysokoprężny) |
| Pojemność silnika | 9.5 l. |
| Ilość suwów | 4 |
| Liczba cylindrów | 8 |
| Kompresja (stopień sprężania) | b.d. |
| Średnica tłoka | 110 mm |
| Skok tłoka (suw) | 125 mm |
| Maksymalny moment obrotowy | b.d. |
| Filtr powietrza | b.d. |
| Filtr paliwa | b.d. |
| Ilość komór w filtrze paliwa | b.d. |
| Filtr oleju | b.d. |
| Pompa oleju | b.d. |
| Regulacja obrotów (sterowanie) | b.d. |
| Rodzaj pompy wtryskowej | b.d. |
| Wtryskiwacze | b.d. |
| Ciśnienie wtrysku | b.d. |
| Chłodzenie | b.d. |
| Obieg wymuszony | b.d. |
| Chłodnica | b.d. |
| Termostat | b.d. |
| Rodzaj chłodnicy | b.d. |
| Ilość płynu chłodzącego | b.d. |
| Sprzęgło | b.d. |
| Schluter Super 2000 TVL dane techniczne | Wartość |
|---|---|
| Turbosprężarka | Tak |
| Podwójna sprężarka (dual) | Nie |
| Chłodnica powietrza doładowującego (intercooler) | Nie |
| Chłodnica za sprężarką (aftercooler) | Nie |
| Turbosprężarka z zaworem wastegate | Nie |
| Zmienna geometria łopatek w turbinie | Nie |
| Zawór regulacyjny ciśnienia (wastegate) | Nie |
| Dodatkowe parametry turbiny | – |
| Schluter Super 2000 TVL dane techniczne | Wartość |
|---|---|
| Napięcie zasilania rozrusznika (V) | b.d. |
| Masa | b.d. |
| Akumulator (V) | b.d. |
| Ilość akumulatorów | b.d. |
| Rodzaj ładowania | b.d. |
| Producent systemu ładowania | b.d. |
| Rodzaj zapłonu | b.d. |
| Tylna lampa stopu | tak |
| Tylna lampa rolnicza | b.d. |
| Lampa typu kogut | nie |
| Schluter Super 2000 TVL dane techniczne | Wartość |
|---|---|
| Liczba obrotów | 1000 obr. / min. |
| Sterowanie WOM | ręczne |
| Schluter Super 2000 TVL dane techniczne | Wartość |
|---|---|
| System ABS (zapobieganie blokowaniu kół) | Nie |
| System wspomagania hamulców | Nie |
| Zespół hamulcowy | b.d. |
| Mechanizm różnicowy | Nie |
| Rodzaj hamulców | b.d. |
| Tarcze | – |
| Schluter Super 2000 TVL dane techniczne | Wartość |
|---|---|
| Ciężar | b.d. |
| Długość | 5001 mm |
| Wysokość | 2870 mm |
| Szerokość | b.d. |
| Prześwit | b.d. |
| Rozstaw kół z przodu | b.d. |
| Rozstaw kół z tyłu | b.d. |
| Rozstaw osi | 2580 mm |
| Rozmiar kół z przodu | 14.9-30 |
| Rozmiar kół z tyłu | b.d. |
| Dop. masa całkowita przyczepy bez hamulca | 1500 kg |
| Dop. masa całkowita przyczepy z hamulcem | b.d. |
| Największy dopuszczalny nacisk na oś | b.d. |
| Dopuszczalna masa całkowita (DMC) | b.d. |
| Promień skrętu | b.d. |
| Schluter Super 2000 TVL dane techniczne | Wartość |
|---|---|
| Napęd | 4x4, MFWD, 4WD (w zależności od wersji) |
| Dodatkowe cechy napędu | napęd na wszystkie koła, stały rozkład siły na wszystkie 4 koła, napęd przedni, napęd mechaniczny na przednie koła |
| Napęd stały | Tak |
| Stały rozkład sił na wszystkie koła | Tak |
| Dynamiczny podział mocy na osie (włącznie z całkowitym umieszczeniem mocy na jednej osi) | b.d., napęd AWD |
| Niezależne zawieszenie (ILS - Independent Link Suspension) | Brak |
| Przegubowe | – |
| Napęd gąsienicowy | Nie |
| Hydrostatyczny układ kierowniczy | Nie |
| Mechanizm różnicowy | b.d. |
| Układ kierowniczy | drążkowy |
| Drążki reakcyjne z przodu | b.d. |
| Zwolnice planetarne z tyłu | b.d. |
| Zwolnice planetarne z przodu | b.d. |
| Schluter Super 2000 TVL dane techniczne | Wartość |
|---|---|
| TUZ | b.d. |
| Rodzaj podnośnika hydraulicznego | b.d. |
| Wydajność pompy podnośnika | b.d. |
| Ciśnienie pompy podnośnika | b.d. |
| Układ hydrauliczny Load Sensing | Nie |
| Układ zamknięty | b.d. |
| Układ centralny | Nie |
| Stały przepływ | Nie |
| Stałe ciśnienie | Nie |
| Układ sterujący | b.d. |
| Rozdzielacz dwusekcyjny | b.d. |
| Szybkozłącza | b.d. |
| Funkcja / Przycisk Auto Lift | b.d. |
| Schluter Super 2000 TVL dane techniczne | Wartość |
|---|---|
| Skrzynia synchroniczna | b.d. |
| Przekładnia PowerShift | Nie |
| Przekładnia z mechanizmem nawrotnym (PowerShuttle) | Nie |
| Dodatkowe informacje o przekładni | – |
| Liczba biegów do przodu | 12 |
| Liczba biegów do tyłu | 5 |
| Biegi pełzające | b.d. |
| Schluter Super 2000 TVL dane techniczne | Wartość |
|---|---|
| Górny zaczep transportowy | tak (???) |
| Zaczep dolny | b.d. |
| Klimatyzacja | b.d. |
Wyróżnikiem tej wersji była przede wszystkim konfiguracja TVL, czyli ukierunkowanie na większą trakcję i pracę w cięższych warunkach niż w typowych ciągnikach uniwersalnych marki Schluter z tego okresu. W praktyce taki wariant kojarzy się z masywniejszą budową, lepszym wykorzystaniem przyczepności i nastawieniem na zadania wymagające dużego uciągu.
Na tle lżejszych modeli marki nie chodziło więc o wszechstronność w drobnych pracach, lecz o konstrukcję przygotowaną do pracy z większym obciążeniem. Dla użytkownika oznaczało to maszynę bardziej wyspecjalizowaną, nastawioną na siłę i stabilność roboczą, a nie na lekkość czy zwrotność.
Najlepiej sprawdzał się w pracach wymagających dużej siły uciągu, takich jak ciężka uprawa, orka czy praca z szerokimi narzędziami biernymi. Tego typu zadania odpowiadały jego charakterowi, bo liczyły się tam masa ciągnika, przyczepność i stabilne przeniesienie mocy na podłoże.
W praktyce był to ciągnik do zadań, w których ważniejsze od zwrotności były trakcja i równomierna praca pod obciążeniem. Dlatego lepiej pasował do większych pól i prac wykonywanych na trudniejszych glebach niż do lekkich, częstych przejazdów pomocniczych.
Oznaczenie TVL wskazywało na wersję przygotowaną do pracy z większym obciążeniem i lepszym wykorzystaniem przyczepności. W praktyce taka odmiana miała znaczenie tam, gdzie ciągnik musiał długo utrzymywać uciąg bez nadmiernego poślizgu i bez utraty stabilności.
W cięższych warunkach przekładało się to na pewniejszą pracę z narzędziami stawiającymi duży opór oraz na lepsze wykorzystanie masy własnej maszyny. To właśnie ten aspekt odróżniał ją od bardziej uniwersalnych odmian, które nie były tak mocno nastawione na trakcję.
Najczęściej współpracował z maszynami wymagającymi dużego uciągu, czyli z pługami, cięższymi agregatami uprawowymi, bronami i innymi narzędziami biernymi. Taki dobór osprzętu wynikał z jego charakteru konstrukcyjnego i z tego, że najlepiej wykorzystywał się w pracy pod większym obciążeniem.
W zależności od wyposażenia mógł też obsługiwać maszyny napędzane z WOM lub współpracujące z układem hydraulicznym, ale podstawowy kierunek zastosowania był wyraźnie polowy. Nie był to ciągnik projektowany przede wszystkim do lekkich, pomocniczych narzędzi, tylko do sprzętu stawiającego realny opór roboczy.
W porównaniu z lżejszymi ciągnikami uniwersalnymi jego ograniczeniem była mniejsza poręczność w ciasnych obejściach, na podwórzu i przy częstych manewrach. Taka konstrukcja lepiej znosiła ciężką pracę w polu, ale mniej sprzyjała zadaniom wymagającym szybkiego zawracania i pracy w ograniczonej przestrzeni.
Drugim ograniczeniem była większa specjalizacja: ciągnik tego typu nie był tak wygodny w lekkich, codziennych pracach pomocniczych jak maszyny bardziej uniwersalne. W praktyce oznaczało to, że najlepiej wykorzystywał się tam, gdzie rzeczywiście potrzebny był duży uciąg, a nie szeroki zakres drobnych zadań.
Był wybierany dlatego, że jego konstrukcja była nastawiona na przenoszenie siły na podłoże, a nie tylko na uniwersalne zastosowanie. W zadaniach takich jak ciężka uprawa czy praca z dużym oporem roboczym liczyły się masa, stabilność i możliwość długiej pracy pod obciążeniem.
Dla użytkownika oznaczało to maszynę, która lepiej radziła sobie tam, gdzie lżejszy ciągnik szybciej tracił przyczepność albo wymagał częstszej redukcji obciążenia. Właśnie dlatego taki model trafiał do gospodarstw, w których priorytetem była siła robocza, a nie lekka obsługa pomocnicza.
W dużym gospodarstwie liczyła się przede wszystkim zdolność do ciągłej pracy z cięższymi narzędziami i utrzymywania uciągu na większych powierzchniach. Schluter Super 2000 TVL odpowiadał na takie potrzeby dzięki konstrukcji nastawionej na obciążenie, stabilność i pracę w trudniejszych warunkach polowych.
Przy dużym areale ważne było też to, że ciągnik tego typu lepiej pasował do zadań wykonywanych na długich odcinkach i przy większej skali uprawy niż do drobnych, przerywanych prac. Nie był to jednak model do wszystkiego, tylko maszyna, która najlepiej wykorzystywała się tam, gdzie trzeba było regularnie ciągnąć cięższy sprzęt.
Tak, był to model wpisujący się w logikę ciężkich ciągników roboczych swojej epoki, czyli maszyn budowanych z myślą o uciągu, trwałości i pracy pod dużym obciążeniem. W takich konstrukcjach typowe były rozwiązania nastawione na solidność układu napędowego, stabilność i lepsze wykorzystanie masy własnej.
Nie należy jednak automatycznie przypisywać mu każdego rozwiązania spotykanego w ciężkich ciągnikach specjalistycznych, bo szczegółowe wyposażenie mogło zależeć od wersji. Pewne jest natomiast to, że jego charakter techniczny był bliższy maszynom do ciężkiej pracy niż lekkim ciągnikom uniwersalnym.
Wersja TVL była zwykle odbierana jako bardziej nastawiona na trakcję i cięższą pracę niż odmiany serii Super 2000 o bardziej uniwersalnym charakterze. W użytkowaniu oznaczało to lepsze dopasowanie do zadań wymagających dużego uciągu, ale też mniej swobody w lekkich pracach pomocniczych.
Różnice użytkowe dotyczyły więc przede wszystkim sposobu wykorzystania maszyny: TVL lepiej odnajdywał się w polu, a inne wersje serii mogły być bardziej wszechstronne. To nie była tylko kwestia nazwy, lecz realnego ukierunkowania konstrukcji na inny typ pracy.
Dziś najczęściej interesują ich stan zachowania egzemplarzy, dostępność części, trwałość podzespołów oraz to, jak ten model znosi wieloletnią eksploatację. W przypadku starszych ciągników ważne są też informacje o układzie napędowym, hydraulice i ewentualnych typowych zużyciach wynikających z wieku.
Miłośnicy tego modelu zwracają uwagę również na oryginalność wersji i różnice między odmianami serii, bo przy maszynach historycznych ma to duże znaczenie kolekcjonerskie. W praktyce pytania dotyczą więc bardziej realnego stanu konkretnego egzemplarza niż samej teorii konstrukcji.
Był przeznaczony przede wszystkim do ciężkich prac polowych, w których potrzebny był duży uciąg i stabilna praca pod obciążeniem. Najlepiej pasował do zadań takich jak orka, cięższa uprawa i współpraca z narzędziami stawiającymi wyraźny opór.
Nie był to ciągnik projektowany głównie do lekkich prac gospodarczych ani do częstych przejazdów pomocniczych. Jego rola polegała na wykonywaniu zadań, w których liczyła się siła robocza i możliwość długiej pracy w trudniejszych warunkach.
Najbardziej odpowiadał gospodarstwom o większym areale, w których regularnie wykonywano cięższe prace polowe. Taki ciągnik miał sens tam, gdzie potrzebna była maszyna do mocnego uciągu, a nie wyłącznie do lekkich, pomocniczych zadań.
W praktyce lepiej pasował do gospodarstw nastawionych na intensywniejszą pracę w polu niż do małych, rozdrobnionych gospodarstw z wieloma manewrami na ciasnym podwórzu. Jego charakter był wyraźnie roboczy i bardziej specjalistyczny niż uniwersalny.
Mógł pełnić rolę głównego ciągnika do najcięższych prac polowych, czyli maszyny wykorzystywanej tam, gdzie potrzebny był największy uciąg. W takim układzie przejmował zadania, z którymi lżejsze ciągniki radziły sobie gorzej albo wolniej.
W gospodarstwie mógł też stanowić zaplecze do prac sezonowych, w których liczyła się siła i stabilność, a nie zwrotność. Jego rola była więc bardziej zadaniowa niż pomocnicza: miał wykonywać najtrudniejsze odcinki pracy, a nie obsługiwać wszystkie drobne czynności.
Mógł współpracować z maszynami wymagającymi dużego uciągu, przede wszystkim z pługami, bronami, cięższymi agregatami uprawowymi i innymi narzędziami polowymi. W zależności od wyposażenia możliwa była też współpraca z maszynami korzystającymi z WOM lub układu hydraulicznego.
Nie należy jednak zakładać pełnej kompatybilności z każdym osprzętem tylko na podstawie samej klasy ciągnika. Ostatecznie decydowały konkretne parametry wersji, wyposażenie i wymagania maszyny współpracującej, zwłaszcza w przypadku starszych konstrukcji.
Najważniejszym ograniczeniem była jego specjalizacja w cięższej pracy, przez co w codziennych, lekkich zadaniach nie był tak wygodny jak ciągniki uniwersalne. Mniejsza poręczność i większa masa mogły być zaletą w polu, ale w gospodarstwie utrudniały częste manewry i pracę w ciasnych miejscach.
Drugim ograniczeniem była mniejsza elastyczność zastosowań: to nie był ciągnik stworzony do wszystkiego, lecz do konkretnych zadań wymagających uciągu. Właśnie dlatego w codziennej eksploatacji najlepiej sprawdzał się wtedy, gdy rzeczywiście wykorzystywano jego cięższy, roboczy charakter.