Hart-Parr 18-36 dane techniczne, wymiary, spalanie

Hart-Parr 18-36 to historyczny ciągnik rolniczy z lat 20. XX wieku, reprezentujący wczesny etap mechanizacji rolnictwa w USA.

Model 18-36 produkowany przez firmę Hart-Parr był jednym z pierwszych ciągników rolniczych o napędzie spalinowym, które zyskały znaczenie na rynku amerykańskim. Jego nazwa wskazuje na moc silnika – 18 koni mechanicznych przy pracy na wale odbioru mocy i 36 koni mechanicznych na kołach, co było typowym oznaczeniem w tamtym okresie. Maszyna ta odegrała rolę pioniera w zastępowaniu koni pociągowych, przyczyniając się do rozwoju nowoczesnego rolnictwa.

Konstrukcja i techniczne cechy modelu Hart-Parr 18-36

Ciągnik Hart-Parr 18-36 charakteryzował się solidną konstrukcją ramy oraz silnikiem spalinowym o czterosuwowej technologii, co w latach 20. stanowiło zaawansowane rozwiązanie. Był wyposażony w przekładnię mechaniczną, umożliwiającą operatorowi wybór prędkości jazdy dostosowanej do różnych prac polowych. Napęd przenoszony był na tylne koła, co zapewniało odpowiednią trakcję na polu. Model ten był stosunkowo prosty w budowie, co ułatwiało jego konserwację i naprawy w warunkach gospodarstwa rolnego.

Przeznaczenie i zastosowanie w rolnictwie

Hart-Parr 18-36 był przeznaczony do podstawowych prac polowych, takich jak orka, bronowanie czy transport maszyn i materiałów. Jego moc i konstrukcja pozwalały na współpracę z różnorodnym osprzętem rolniczym dostępnym w tamtym okresie. Był wykorzystywany przede wszystkim na większych gospodarstwach, gdzie mechanizacja zaczynała odgrywać kluczową rolę w zwiększaniu efektywności pracy. Model ten umożliwiał także pracę w trudniejszych warunkach terenowych dzięki mocnemu silnikowi i wytrzymałej konstrukcji.

Obsługa i użytkowanie ciągnika Hart-Parr 18-36

Stanowisko operatora w modelu 18-36 było proste i funkcjonalne, z podstawowymi dźwigniami sterującymi przekładnią i sprzęgłem. Widoczność z kabiny była ograniczona, co było typowe dla ciągników z tamtego okresu. Obsługa wymagała znajomości podstaw mechaniki oraz regularnej konserwacji, zwłaszcza silnika i układu przeniesienia napędu. Pomimo braku nowoczesnych systemów automatyki, konstrukcja pozwalała na stosunkowo łatwą obsługę i naprawy w polowych warunkach.