Brunatna plamistość gruszy

objawy, zwalczanie, charakterystyka, budowa i rozwój

Występowanie
Choroba występuje wszędzie tam, gdzie uprawiane są grusze, ale szczególnie groźna jest dla podkładek grusz w szkółce. Rzadziej opanowuje pigwę, jabłoń, nieszpułkę, świdośliwkę oraz irys. W Polsce jest powszechnie notowana i w niektórych latach wyrządza dość znaczne szkody.
Objawy
Już wczesną wiosną można zauważyć na młodych liściach drobne, nieco połyskujące, brunatne plamki, najpierw widoczne na górnej stronie liści, potem również i na dolnej . Liczba i wielkość plam stopniowo wzrastają, co prowadzi do ogólnej nekrozy blaszki liściowej. Przy silnym porażeniu następuje przedwczesna defoliacja. Już w końcu lipca podkładki grusz mogą być całkowicie pozbawione liści. W miejscu plam po pewnym czasie pojawiają się drobne, ciemne, krostowate wzniesienia . Plamy na owocach są zwykle ciemnobrunatne i lekko zagłębione. Podobne ciemnobrunatne plamy mogą wystąpić na wierzchołkowych nie zdrewniałych częściach pędów.
Zwalczanie
Ochrona przed parchem zabezpiecza grusze w sadzie przed brunatną plamistością grusz. W szkółkach usuwać starannie liście, opryskiwać drzewka środkami miedziowymi 4 - 6 razy co 14 dni, począwszy od połowy maja.
Rozwój
Grzyb zimuje w stadium workowym i konidialnym. Na opadłych liściach, częściej na dolnej ich stronie, tworzą się miseczkowate owocniki, w których w ciągu zimy i wiosny wykształcają się worki oraz zarodniki workowe. Na opadłych liściach tworzą się również łoża stadium konidialnego. Wiosną zarodniki workowe, rzadziej zarodniki konidialne, stanowią źródło zakażenia pierwotnego. W okresie wegetacji grzyb rozprzestrzenia się za pomocą zarodników konidialnych. Wilgotna wiosna i lato sprzyjają rozprzestrzenianiu się choroby.